رنج هامان به ما چه می گویند

بیماری روانی می‌کـوشد مشکلات مـا را بـه کانون توجه‌مان بیاورد، اما زبان روشنی بـرای بیان آن‌هـا نـدارد. تنها می‌تـوانـد از طـریق نشانه‌هـایی مبهم، بی‌رنگ و گنگ، از نگـرانـی و رنج درونی‌مـان خبر دهـد، بی‌آن‌کـه منشأ یا دلیل‌شـان را آشکـار کند. این وظیفه بـر عهده‌ی کندوکـاوی صبورانـه و گـاه طولانی است؛ مسیری کـه ممکن است ماه‌هـا یا حتی سال‌ها طول بکشد و اغلب به همراهی یک متخصص یا گروهی از متخصصان نیاز دارد. درمـان در دل بیماری نهفته است، امـا باید آن‌ را از زیر لایه‌هـای ابهام بیرون کشیده و رمـزگشایی‌کـرد. چیزی از گـذشته عمیقاً نیازمند شناسایی‌شـدن است و تا زمانی‌کـه پاسخش داده نشود، آرام نخواهد گرفت. هـرچند این وضعیت ممکن است در مقاطعی شبیه حکم اعدام به نظر برسد! امـا زیـر پـوست این بحران، فـرصتی نهفته است: فـرصتی بـرای بـازسازی زندگی بـر پایه‌ای مهربان‌تر، بخشنده‌تر و واقعی‌تر. کـافی است شهامت آن ‌را داشته باشیم که به آن‌چه رنج‌مان می‌کوشد به ما بگوید، گوش دهیم.