بشنو از باران

آن لحظات سرخوشانه و سبکبال را گم کردیم. یا شاید، وقتی دوباره به هم رسیدیم، دیگر نای از نو ساختنشان را در خود نیافتیم. و شاید همین دریافت بود که عطش مرا به همراهی‌ات، به بودن در کنارت، دوچندان می‌کرد؛ حس می‌کردم هر آن ممکن است فرو بریزم. با خود اندیشیدم شاید روزی کسی چند عکس از ما در جعبه‌ای مقوایی پیدا کند و داستانی دیگر برایمان بسازد؛ داستانی که ما هرگز در زیستن‌اش کامیاب نشدیم، یا شاید زیستیم‌اش، اما چنان بی‌خبر که انگار هرگز نبوده‌ایم.