خروش تنگستان

فعالیت‏هایی که اکثر «شورشیان» دشتی، دشتستان و تنگستان در آن شرکت داشتند، صرفاً اعتراضی علیه بی‏عدالتی نبود، بلکه بیانگر نارضایتی نخبگان روستایی بود. شورشیان از حمایت محلی برخوردار بودند، زیرا با اقدامات خشن و ظالمانه ارتش و یا ژاندارمری مخالفت می‏کردند و به همین دلیل در آهنگ‏ها و شعرهای مردمی مورد ستایش قرار می‏گرفتند. با این حال، اغلب در خارج از دهکده یا ناحیه محلی خود، همین «شورشیان» به دلیل آسیبی که به اقتصاد محلی وارد کردند و خشونت‏هایی که مرتکب شدند، گاهی مورد نفرین و ترس قرار می‏گرفتند. همچنین در این مورد، شورش توسط دهقانان یا کارگران بی‏زمین مانند ساختار جامعه‏شناختی هابسبام انجام نمی‏شد، بلکه بیشتر توسط مالکان و رؤسای ثروتمند محلی انجام می‏شد که از محدود کردن قدرت سنتی‏شان توسط دولت مرکزی به‏ویژه کنترل نیروهای مسلح، ناراضی بودند. بنابراین «راهزنی اجتماعی» در اینجا یک مقولۀ جامعه‏شناختی یا ابزار تحلیلی مفید نیست، زیرا به صراحت تمام دسته‏هایی مانند راهزنان شهری، مهاجمان قبیله‏ای و مالکان راهزن را که خارج از گونه‏شناسی هابسبام هستند، کنار می‏گذارد. شورشی‏های دشتی، دشتستان و تنگستان مشخصاً دهقانان ستمدیده هابسبام نبودند، بلکه نمایندگان طبقه مالکان بودند و بنابراین، بنا به تعریف او، «راهزنان اجتماعی» نبودند.