النا می داند

«اِلِنا می‌داند» رمانی است از نویسنده‌ی آرژانتینی، کلودیا پینی‌یرو؛ داستانی پرکشش، انسانی و جسورانه که با ظرافتی کم‌نظیر مرز میان راز، بیماری، مادرانگی و احساس گناه را می‌کاود. روایت رمان حول مرگ ناگهانی ریتا می‌چرخد؛ دختری که بنا بر اعلام پلیس، خودکشی کرده، اما مادرش، اِلِنا، این گزارش را نمی‌پذیرد. النا که با بیماری پارکینسون درگیر است و هر روز دایره‌ی توانایی‌هایش کوچک‌تر می‌شود، تصمیم می‌گیرد حقیقت را خودش پیدا کند؛ تصمیمی که او را به سفری دشوار، هم بیرونی و هم درونی، می‌کشاند. رمان در ظاهر رنگ و بوی معمایی دارد، اما در عمق، روایتی است درباره‌ی قدرت و محدودیت‌های بدن، فشارهای فرهنگی بر زنان، و چگونگی بازخوانی گذشته از نگاه کسی که زمان در حال ربودن اوست. پینی‎یرو با ساختار فصل‌بندی‌شده و روایت‌گری نزدیک به ذهن شخصیت، تجربه‌ی زیسته‌ی بیماری را با دقت و همدلی به تصویر می‌کشد: کندیِ بدن، اضطراب، وابستگی و تلاش برای حفظ آخرین نشانه‌های کرامت و اراده. در کنار این خط اصلی، رمان به گذشته ریـتا و رابطه‌ی پیچیده او با مادرش می‌پردازد؛ رابطه‌ای که میان محبت، توقع، رنج و سوء‌تفاهم در نوسان است. پینی‌یرو بدون قضاوت، تصویری واقعی از مادرانگی ارائه می‌دهد؛ تصویری که نه مقدس‌نمایی می‌کند و نه محکوم. هرچه داستان پیش می‌رود، پرسش مرکزی رمان نه فقط این است که «چه اتفاقی برای ریتا افتاد»، بلکه اینکه «اِلِنا در مسیر فهم دخترش چقدر از خودش آگاه می‌شود.» در همین مسیر بازگشت به گذشته است که پای ایزابل به داستان باز می‌شود، زنی در زندگی ریتا که از هرسو مورد ظلم قرار گرفته، از سوی همسرش، ریتا و حتی شاید النا. «الِنا می‌داند» با نثر موجز و ریتم سنجیده‌اش، خواننده را به قلب تجربه‌ی انسانی دعوت می‌کند؛ تجربه‌ای که در آن حقیقت همیشه روشن و ساده نیست، اما جست‌وجوی آن می‌تواند درک ما از خود و دیگران را تغییر دهد.