گستره ی خیال 5 (نمایش نامه های دهه ی 80:طوفان)

ابن عقیل: تو دیگر از جانم چه می‌خواهی زن؟ چرا مرا در تنهایی‌ام رها نمی‌کنید؟ طوعه: [خیره به ابن عقیل] بی‌شک باید خیال باشد! ابن عقیل: کی از این خیالات غریب رهایی خواهم یافت، نمی‌دانم! طوعه: چه می‌گویید آقا؟ شما اکنون در خیال من‌اید؟ یا من در خیال شما؟ ابن عقیل: نمی‌فهمم! این دیگر کدام بازی‌ست؟ طوعه: بازی خیال است آقا! وگرنه چه‌گونه این ‌‌همه شباهت ممکن می‌شود؟ ابن عقیل: شباهت به چه؟ طوعه: آن شب! آن تنهامردِ آواره! همان که خود را غریب‌ترین مردِ کوفه می‌خواند و همین کلمات را می‌گفت؛ «تنهایی سهم آدم خاکی از زمین است. همان‌سان که تنها بر آن پا می‌گذارد، تنها در آن فرو می‌شود و تنها از آن برمی‌آید». ابن عقیل: خداوندا! این دیگر چه‌گونه خیالی‌ست؟ طوعه: این‌ها همه عقوبت خطایی‌ست که نادانسته کردم. همه‌ی این خیال‌ها همه‌ی این خیال‌ها تاوان خطای من است. بر هر کوی و کوچه‌ای که می‌گذرم، رد پای اوست و هر سخنی که می‌شنوم، کلامِ اوست. بی‌جهت نیست که آواره‌ی بیابانم. اما این‌جا هم شما به شمایل او بر من ظاهر شده‌اید و از زبان او سخن می‌گویید! ابن عقیل: این او، کی‌ست که می‌گویی زن؟