درآمدی بر هرمنوتیک بایبلی معاصر

واپسین اثر مارتین هایدگر ابهام‌های بسیار در ابعاد گوناگون دارد، به‌خصوص در آنچه به فلسفۀ زبان مربوط می‌شود. در مکالمه با زبان، که خودش صرفا نه همچون یک هستی در میان دیگر هست‌ها سخن می‌گوید، انسان وارد رابطه‌ای با خودِ «هست» می‌شود که در آن «پیامی از هستی» دریافت می‌کند و آن‌ها را «گفتنِ آنچه باید گفته شود» می‌نامد. بدین ترتیب، شعر، که زبانی هنرمندانه است، اهمیت ویژه‌ای دارد: «شعر و تفکر هر کدام به روش ویژۀ خود سرشت راستین گفتارند». در زبان، هستی هست می‌شود و زبان «خانۀ هستی» است. گادامر نیز سخنی مشابه دارد: «هر هستی‌ای که به فهم درمی‌آید زبان است». زبان در مقام «خانۀ هستی» در اوج اهمیت است. فارغ از نام‌گذاری یک شیء که هستی مستقل دارد، زبان مسیر خود را برای «خودش بودن»، که تنها و تنها در زبان تحقق می‌یابد، هموار می‌کند. پس زبان به جایگاهی شبه‌مقدس ارتقا می‌یابد. هستی، تعالی، و حلول در زبان و با زبان و بر اساس زبان رخ می‌دهد.