قیام سرخ 1 (قیام سرخ)

با وجود اینکه تنها هستم اما می‌دانم به زودی دیگران را پیدا خواهم کرد. آن‌ها می‌خواهند در حال حاضر در حس گناه غوطه‌ور شوم. می‌خواهند که تنها و سوگوار باشم تا وقتی دیگران را، برندگان را، پیدا می‌کنم، احساس آسایش کنم. قتل ما را به هم پیوند می‌دهد و همراهی برندگان را به عنوان راه‌حلی برای کنار زدن احساس گناهم خواهم دید. همکلاسی‌هایم را دوست ندارم اما خیال خواهم کرد که دوست‌شان دارم. از آن‌ها آسودگی خاطر طلب خواهم کرد تا به من اطمینان دهند شرور نیستم. آن‌ها هم همین را خواهند خواست. قرار است به این صورت به شکل خانواده‌ای درآییم؛ خانواده‌ای با رازهایی بی رحمانه. حدسم درست است. تونل مرا به سوی دیگران هدایت می‌کند. اول از همه، روک شاعر را می‌بینم. از پشت سرش خون جاری است. خون آرنج راستش را پوشانده. فکر نمی‌کردم توانایی کشتن داشته باشد. خون چه کسی بر دستان او است؟ چشمانش از شدت گریه سرخ شده است. بعد آنتونیا را پیدا می‌کنیم. مثل ما برهنه است؛ همانند قایقی طلایی حرکت می‌کند، ساکت و تنها پیش می‌رود. هر جا پا می‌گذارد، ردی سرخ بر جای می‌گذارد. از رو به رو شدن با کسیوس وحشت دارم. امیدوارم مرده باشد چرا که از او می‌ترسم. مرا به یاد دنسر می‌اندازد، خوش‌قیافه و خندان است با این حال اژدهایی در وجودش آرمیده. گرچه به این دلیل از او نمی‌ترسم. از او می‌ترسم زیرا دلیلی برای نفرت از من دارد؛ برای اینکه بخواهد مرا بکشد، دلیلی دارد. در زندگی‌ام هیچ کس چنین انگیزه‌ای نداشته است. هرگز کسی از من متنفر نبوده است. اگر کسیوس حقیقت را بفهمد، از من متنفر خواهد شد. همان لحظه متوجه قضیه می‌شوم. چطور امکان دارد گروه با چنین اسراری سرپا بماند؟ ممکن نیست. کسیوس خواهد فهمید که شخصی از همین گروه برادرش را کشته است. دیگران هم دوستان‌شان را از دست داده‌اند، بنابراین گروه خودش را می‌بلعد. حکومت عمدا چنین شیوه‌ای را پیش گرفته؛ می‌خواهد هرج و مرج به پا شود. دومین آزمون‌مان همین خواهد بود: جنگ داخلی.