آنی شرلی (کتاب چهارم:در ویندی پاپلرز)،(رمان های کلاسیک86)

آنی خیال‌پردازانه گفت: «چه جاده‌ی هیجان‌انگیزی است لوئیس! احساس می‌کنی ممکن است پشت هر پیچ و چرخشی، منظره‌ای زیبا و غافل‌گیرکننده کمین کرده باشد. همیشه عاشق پیچ‌های جاده‌ها بودم.» لوئیس بااینکه مثل همیشه با شنیدن صدای خانم شرلی احساس طراوت و شادابی می‌کرد، خیلی رسمی پرسید: «این جاده به کجا می‌رود؟» -لوئیس! اگر دقیقا پاسخ سوالت را می‌خواهی، باید بگویم این جاده جایی نمی‌رود و همین‌جا زیر پایمان ایستاده! ولی پاسخ من این نیست. شاید این جاده تا آخر دنیا می‌رود، یا به آخر دنیا ختم می‌شود... چه فرقی می‌کند؟... به هر حال گاهی اوقات بهتر است دنیا را به حال خود بگذاریم و همان‌طور که هست، قبولش کنیم. سایه‌های ابرها را ببین... ببین دره‌های سبز چه آرامشی دارند... و آن خانه‌ای که هر چهار گوشه‌اش یک درخت سیب هست. تصور کن در فصل بهار چه شکلی می‌شود. امروز یکی از آن روزهایی است که باید زندگی را فریاد زد. چقدر خوشحالم که اطراف این جاده پر از سرخس‌های معطر است... سرخس‌هایی که رویشان تارعنکبوت بسته. این تصویر مرا یاد دورانی می‌اندازد که تصور می‌کردم... یعنی واقعا اعتقاد داشتم که تارعنکبوت‌ها، رومیزی‌های پری‌هایند. آنها در سراشیبی کنار جاده چشمه‌ای پیدا کردند و روی سنگ خزه‎بسته‌ای نشستند. سپس با لیوانی که لوئیس از پوسته‌ی درخت ساخت، آب نوشیدند. لوئیس گفت: «آدم فقط وقتی می‌تواند لذت واقعی نوشیدن آب را درک کند که از شدت تشنگی در حال هلاکت باشد. تابستانی که به غرب رفتم تا روی خط آهن در حال ساخت، کار کنم، یک روز که هوا خیلی گرم بود، راه را گم کردم و ساعت‌ها سرگردان شدم. فکر می‌کردم حتما از تشنگی می‌میرم، ولی بعد به کلبه‌ی کوچکی رسیدم که کنار بیدهایش چنین چشمه‌ای داشت. چه آبی نوشیدم! تازه آن وقت بود که فهمیدم چرا در کتاب‌های آسمانی این‌قدر به آب پاک، بها داده شده.»