من او

در رمان من او خانواده‌ای اصیل و ایرانی در بستر تاریخ معاصر ایران با شیوه‌ای نوآورانه تصویر می‌شود. این اثر یکی از پرخواننده‌ترین رمان‌های دهه‌ی گذشته است. رضا امیرخانی شیوه‌های روایی مدرنی را در این رمان می‌آزماید، بی‌آنکه تجربه‌ی لذت‌بخش خواندن رمان برای خواننده مختل شود. من او همچنین یکی از آثار جنجالی ادبیات داستانی فارسی در یک دهه‌ی گذشته است که نقدها و واکنش‌های بسیار متفاوتی را برانگیخت و البته بیشتر نقدها نگاهی ایدئولوژیک داشتند. این اثر داستان حیات یک خانواده را از سال 1312 تا جنگ روایت می‌کند و خطوط فرعی مختلفی را پی می‌گیرد اما تم غالب آن عاشقانه است. منِ او، داستان عشقی است که در گام‌زدن در مرز عرفان، به عشق آسمانی پیوند می‌خورد تا دو دلداده بدون تن، شهید شوند و در آسمان‌ها به یکدیگر بپیوندند. منِ او، داستان یک تاریخ است، تاریخی که از سال 1312 و دوره‌ی رضاشاه آغاز می‌شود و در یکی از محله‌های پایین‌شهر تهران، یعنی خانی‌آباد روایتش را آغاز می‌کند. روایت مردم ساده‌ی گذرها و لوطی‌گری‌هایی که اکنون دیگر فراموش‌شده. روایت درویش‌های چاووشی‌خان و حرمت نان و نمک و نقش‌آفرینی اصلی مسجد محل. روایت ارباب و رعیت‌ها؛ فقیر و غنی؛ روایتی از رنگ خاکی خانه‌های ساده تا صفای سبز دل آدم‌ها. منِ او، دقیق و بی‌نقص آدرس می‌دهد و مو لای درز نشانی‌هایش از کوچه پس کوچه‌ها نمی‌رود. سال‌ها، سال‌های از راه رسیدن ترقی‌خواهی حکومت است و چادر از سر زنان برداشتن، سر یکی از همین پیچ‌های تاریخ؛ سال‌های کلاه پهلوی و اتول‌های پردود تازه از راه رسیده، و خانی‌آباد همان محله‌ای است که از روایت اربابش تا رعیت و نوکر و کلفتش دو قدم بیشتر راه نیست. منِ او، روایت سه دوره پرآشوب است؛ دوره مدرن کردن مردم، دوره شاه و انقلاب و مبارزات مردمی و دوره جنگ هشت‌ساله‌ی ایران و عراق. عشق کودکی اما، راه می‌گیرد در خون و رگ و می‌شود هویت روح. جهان تغییر می‌کند، آدم‌ها بزرگ و پیر می‌شوند و حوداث یکی از پی دیگری طومار زندگی آدم‌های قصه را درمی‌نوردند، زمانه رنگ و بوی دیگری می‌گیرد، قصه به شهر عشاق، یعنی پاریس جایی در قلب اروپای مدرن می‌رسد، اما عشق همان است که بود و عاشق و معشوق همانند که بودند.