ناگفته ها

به چشمان عسلی‌اش نگاه کردم. کمی مکث کردم و حرف را در دهانم مزه مزه کردم. دوست نداشتم به هیچ وجه عقیده‌ی شخصی‌ام در نظری که می‌خواهم بدهم دخیل باشد. درست بود که من چندان از بابک خوشم نمی‌آمد و یا شاید بهتر بود که بگویم اصلا از او خوشم نمی‌آمد. ولی این دلیل نمی‌شد که او زوج بدی برای ماهی بشود. -به نظرم که مرد بدی تیست. ولی خوب، یه‎کم با هم متفاوت هستند. گلی سرش را تکان داد و گفت: -یه‎کم؟ به نظر من که هیچ‎جوری با هم جور نمی‎شن. من نگران ماهی هستم. آخرین تکه‎ی مرغ را که سرخ شده بود از ماهی‎تابه بیرون آوردم و ظرف را در گرم‌خانه فر قرار دادم و دستش را گرفتم. -گلی جان، بعضی موقع‌ها همین تفاوت‌ها می‌تونه لذت‌بخش باشه. آهی کشید و دستم را گرفت و روی صندلی کنار خودش نشاند. -نازلی می‌دونم که دست خودت نیست چون قسمت اعظم نوجوونیت رو اونجا بزرگ شدی، ولی تو ایران طلاق هنوز هم برای زن یه تابو محسوب می‌شه. هنوز هم به زن مطلقه به چشم خوبی نگاه نمی‌شه. خندیدم و دستش را محکم‌تر گرفتم. نگرانی‌اش را درک می‌کردم. -کی حرف از طلاق زد؟ من گفتم اون‌ها می‌تونن با همین تفاوت‌ها با هم خوش باشند. -اگر فردا پس‌فردا همین تفاوت‌ها مشکل‌آفرین شد چی؟ سرم را تکان دادم. دل‌نگرانی‌اش کاملا منطقی بود. دو شخصیت کاملا متفاوت داشتند. برای اینکه دلگرمش کنم گفتم: -بعضی مردهای خشک و مغرور عاشق دخترهای شیطون مثل ماهی می‌شن. چند لحظه نگاهم کرد و بعد سرش را به نشانه‌ی نفی تکان داد. -نه همه‌اشون. بعد با سرش به سالن پذیرایی اشاره کرد و آهسته گفت: -به نظرت اون شبیه کسی هست که عاشق ماهی شده؟