اخلاق

ویژگی مهم این کتاب این‌ست که مبتنی بر سلسله مشاهدات و استدلالاتی از واقعیت‌های زندگانی است. به‌کلی عاری از مباحث اولی یا پند و موعظه، بلکه انسانی را که دارای درایت و صاحب قضاوت و نیروی تمیز است در برابر محسوسات زندگانی قرار داده و معتقد است ازآنجاکه فرد انسان، طالب خیر و خوشی و آرزومند درک سعادت است، لذا راه وصول به هدف فضیلت و کمال که عبارت از سرکوبی شهوات پلید - قناعت به حد اعتدال، جلوگیری از حرص و تجاوز است، پیشگیری از همه نوع افراط و تفریط را پیش گرفته و حد میانه‌ی قرارگرفته بین دو انتها را پیشه‌ی خود می‌سازد، تا به مقام والای انسانی نایل شود. کتاب حاضر، ترجمه‌ای از کتاب معروف «ارسطو» (384ـ321ق.م) با نام «اخلاق» است. کتاب «اخلاق»: معروف به «اخلاق نیکوماکوس» است و گفته می‌شود که ارسطو آن را به نام پسر خود «نیکوماکوس» نامیده است. این کتاب در ده بخش تدوین یافته و با نظریه‌ی «سعادت» به اتمام می‌رسد که می‌توان آن را فشرده‌ی کتاب و کلید آن دانست. «ارسطو» پس از نفی لذّت، ثابت می‌کند که سعادت حقیقی انسان در این است که در مشاغل عقلی و مشهودات هوشی صرف شود و اسم آن را حیات تأمّلی می‌نهد. در نهایت «ارسطو» نتیجه می‌گیرد که سعادت عبارت از عمل تأمّل است و اینکه مرد دانشمند، تنها فردی است که می‌داند خوشبخت‌ترین فرد روی زمین است.