قصر سنگی (آکادمی شاهزاده خانم ها 2)

میری خواست اعتراض کند؛ چون این مشکل او بود و حل‌کردنش ممکن بود خطرناک باشد. اما پیدر لبخند اطمینان‌بخشی بر لب آورد، از همان لبخندها که یک طرف لبش را بالا می‌برد. میری هم لبخند زد و برای اولین بار از وقتی که به آسلند آمده بود فکر کرد که شاید کارها درست پیش برود. از آن کوچه گذشتند. بارش برف شروع شد. توده‌ای از برف‌ریزه در هوا شناور بود و با وزش ملایم باد مانند زنبور عسل بالا و پایین می‌رفت. میری دستش را جلو گرفت؛ جایی برای نشستن برف. یک دانه کف دستش نشست، احساس نیش سرما و آب شدن دانه‌ی برف، گویی یک هدیه بود. از راه بینی نفسی تو کشید و چشم‌هایش را بست. پیدر گفت: «بوی خونه می‌آد.»