رفتنی ام یا ماندنی

می‌خواهم بفهمم چرا زنان این خانواده دوست‌داشتنی نیستند؛ مثلا نمی‌توانم خودم را قانع کنم که چرا ما را رها کردی و رفتی. اصلا دلتنگمان نمی‌شوی؟ اصلا دوستمان نداری؟ ما چه کار کردیم که تو از ما سیر شدی؟ تو مادرم را دوست نداری، چتین خواهرم را دوست ندارد، هیچ کس هم مرا دوست ندارد. دنبال‌کننده‌هایم حرف‌های نامربوطی می‌زنند، مردم هرچه به زبانشان بیاید، به من می‌گویند. توهین می‌کنند و ناسزا می‌گویند. هرچیز و هرکسی که می‌خواهم واقعی باشد، دروغ از آب در می‌آید. من ظاهرا خیلی آرام و قوی به نظر می‌رسم، طوری رفتار می‌کنم که انگار از هیچ چیزی تاثیر نمی‌پذیرم. پر از خشم هستم، پر از نفرت. می‌خواهم با همه دعوا کنم. می‌خواهم به افرادی آسیب بزنم. افرادی هم هستند که می‌خواهم بمیرند. انگار عزت نفسم زیر پایشان لگدمال شده است. می‌خواهم پای تمام کسانی را که عزتم را زیر پا گذاشتند، قطع کنم. می‌خواهم مجازاتشان کنم. مثلا می‌خواهم یک چاقو در شکم ارتان فرو کنم. او را نمی‌شناسی، اما مهم هم نیست. مهم این است که ارتان درد بکشد. من می‌خواهم اتفاقات بدی برایش بیفتد. می‌خواهم آن هتل بزرگی را که در آن برنامه اجرا می‌کنم، به آتش بکشم. می‌خواهم تمام کسانی را که به من توهین می‌کنند و ناسزا می‌گویند، در آن هتل به خاکستر تبدیل کنم. می‌خواهم به عزیزه خیانت بشود. می‌خواهم ضربه‌ای اساسی بخورد. می‌خواهم رویاهایش بر باد برود؛ چون لایق خیانت است. او یک احمق است… متوجه نیست که از او سوءاستفاده می‌شود. آرزوی این را داشتم که صورت مادرم هزار تکه بشود و نهایتا اتفاق افتاد. به نظرم خوب هم شد. اصلا ناراحت نشدم. خیلی خوب شد؛ چون به قدری دیوانه شده که برای اینکه همسرش دوستش داشته باشد، چشم به زندگی بسته است. حقش همین است. نخ‌هایی را که به صورتش فرو کرده بود، بالاخره باعث التهاب شد، درست وقتی که می‌خواست جوان‌تر به نظر برسد. حالا دیگر مثل یک زن به نظر نمی‌رسد. مثل هیولا شده است. خوب شد.