ستاره های سربی

شانه به شانه هم که از روبروی فروشگاه‌ها می‌گذشتند تهمینه گفت: از همین جا باید خرید کنید. نگاه بی‌حواس امید که گاه اطراف را می‌کاوید و گاه روی ساعت بند چرم صفحه درشتش می‌چرخید با حرفی که تهمینه زد به طرف او برگشت: - چی گفتید؟ و در همان حال با صدای پیام گوشی سر به آن برد. تهمینه اشاره به فروشگاه صنایع دستی کرد: - اینجا می‌تونید یه چیز خوب بگیرید. امید با خواندن پیام اشاره به سمتی کرد و گفت: - پیداشون که کردیم برمی‌گردیم. تهمینه دوباره در کنارش قدم برداشت و پرسید: - دوستتون کجا میره؟ متأهله یا مجرد؟ نگاه امید به نقطه‌ای خیره ماند و آرام گفت: - میره آلمان. متأهله... با همسرش میره. شاید برای همیشه. تهمینه رد نگاه او را گرفت. عده زیادی به بدرقه زوج جوانی آمده بودند و سر و صدای زیادی داشتند. تهمینه پرسید: - همینا؟ نگاهش خیز برداشت. نشنید که امید جوابش را داد یا نه. مرد جوان برای بوسیدن زنی میانسال خم شده بود. خندان کمر راست کرد. قد بلندش، تیپ و طرز لباس پوشیدنش آشنا بود. موهای لخت شلوغش آشنا بود. خیلی آشنا... ولی زوجش ناآشنا بود! خودش هم بی‌گمان فقط شبیه بود! نه... اشتباه می‌کرد. قبل از هر چیزی به چشمهای خودش شک کرد! به تنها چیزی که فکر نمی‌کرد همراهی با امید بود. خواستگارش... آن هم در قرار ملاقات رسمی که داشتند! میلاد عصر جمعه پریده بود. به اتفاق عمویش. حتما اشتباه بود. حتما... متحیر، منگ، پریشان و درمانده بی‌توجه به همراهش خواست برای ثابت کردن اشتباه به خودش جلوتر برود. قدم اول به دوم نرسیده امید بی‌هیچ کلامی سد راهش شد.