کاپیتان زیرشلواری 1 (ماجراهای کاپیتان زیرشلواری)

جورج و هارولد با عجله به سمت پنجره رفتند و بیرون را نگاه کردند. پیرمرد خپلی که شنل قرمز رنگی به تن داشت از این سر به آن سر پارکینگ می‌دوید. او همان‌طور که می‌دوید، شنلش در باد تکان می‌خورد. هارولد فریاد زد: «آقای کراپ برگرد.» جورج گفت: «اون جواب نمی‌ده. حالا فکر می‌کنه کاپیتان زیرشلواریه.» هارولد گفت: «اوه، نه.» جورج گفت: «و ما باید متوقفش کنیم.» هارولد با صدای بلند گفت: «اوه. نه، ابدا!» جورج گفت: «نگاه کن. نکنه بیرون از اینجا کشته بشه.» هارولد خشکش زده بود. جورج گفت: «یا بدتر از این بشه و ما توی درد سر بزرگی بیفتیم.» هارولد گفت: «راست می‌گی. باید بریم دنبالش.» بچه‌ها کشوی پایینی قفسه‌ی پرونده‌ها را باز کردند و تیر و کمان اسکیت بوردشان را برداشتند. هارولد پرسید: «به نظرت باید چیز دیگری هم بیاریم؟» جورج گفت: «آره. بزار هاپو دودو پشمالو رو هم بیارم.» هارولد گفت: «خوب فکریه. فقط تو هیچ‌وقت نفهمیدی که چه موقع باید از هاپو دودو استفاده کرد!» هارولد لباس‌ها، کفش‌ها و کلاه‌گیس آقای کراپ را داخل کوله‌پشتی‌اش جا داد. سپس هر دو با هم از پنجره بیرون پریدند، از میله پرچم به پایین سر خوردند و سوار بر اسکیت‌بوردهای‌شان به دنبال کاپیتان زیرشلواری شگفت‌انگیز رفتند. جورج و هارولد سوار بر اسکیت‌بوردهای‌شان سرتاسر شهر را برای یافتن کاپیتان زیرشلواری جست‌وجو کردند. هارولد گفت: «من نمی‌تونم هیچ‌جا اون رو پیداش کنم.» جورج گفت: «فکر می‌کنی پیدا کردن آدمی مثل اون، راحته؟!» سپس وقتی بچه‌ها از سر خیابان پیچیدند، چشم‌شان به آقای مدیر افتاد. کاپیتان زیرشلواری با نگاهی غرورآمیز داشت جلوی بانک می‌ایستاد. هارولد با صدای بلند گفت: «آقای کراپ!»