پسری که کلمه جمع می کرد (من و شناخت احساساتم)،(گلاسه)

خیلی‌ها دوست دارند یک چیزی برای خودشان جمع کنند؛ مثلاً سنگ یا تمبر. پسرک داستان ما که نامش جروم است، دوست داشت کلمه جمع کند. او هر بار با کسی حرف می‌زد یا کتاب می‌خواند، کلمه‌‌هایی را که می‌دید و می‌شنید یادداشت می‌کرد و برای خودش نگه می‌داشت. خیلی زود مجموعه‌ی کلماتش آن‌قدر بزرگ شد که آن‌ها را طبقه‌بندی کرد. اما روزی مجموعه از دستش به زمین افتاد و کلمه‌ها پخش شدند. پیتر اچ. رینولدز در این قصه برایمان تعریف می‌کند که چطور جروم جادوی کلمات اطرافش را، جادوی کلمه‌های کوتاه و شیرین، کلمه‌های دوبخشی و چند بخشی را که شبیه آوازند، کشف می‌کند؛ کلماتی که می‌توانند باعث دگرگونی شوند و نیروبخش باشند. رینولدز در این کتاب به ستایش کلمات می‌پردازد و به‌زیبایی نشان می‌دهد وقتی کلماتمان را با دنیا قسمت کنیم، می‌توانیم تغییراتی در آن به‌وجود بیاوریم.