این «من» کیست (هنر انسان کامل بودن)

در نپال، زارعی بی‌دندان، سالخورده، اما زیبا، شبی در خانه‌اش مرا پناه داد. کلبه‌ای کاهگلی بود که خانة خانواده‌اش، ابزار زراعتش و همة حیواناتش بود. گفت‌وگویی فراسوی زبان اشاره، لبخندی، تلاقی چشم یا تماس دستی غیرممکن بود. او نمی‌دانست امریکا کجاست؛ هرگز با یک نفر غربی حرف نزده بود و با اتومبیل سفر نکرده بود. از تاریخ چیزی نمی‌دانست و دل‌نگران سیاست نبود. در واقع چیزی ورای زندگی دهکده‌اش او را نگران نمی‌کرد. با وجود این، در غروبی، من و او، گرم و مهر‌آمیز به یکدیگر رسیدیم. وقتی زمان جدایی رسید، با این احساس که شاید هرگز یکدیگر را نبینیم، بازو در بازوی همدیگر تا پایان دهکده راه رفتیم و گریستیم. ما هنوز با هم هستیم.