فرزندپروری نرم (کلیدهای تربیت کودکان و نوجوانان)

(جنبه های اجتماعی هیجان ها،سرپرستی و انضباط کودکان)
400,000
برای خرید وارد شوید
مشخصات
تعداد صفحات 317
شابک 9786226665575
تاریخ ورود 1401/12/14
نوبت چاپ 1
سال چاپ 1401
وزن (گرم) 351
قیمت پشت جلد 400,000 تومان
کد کالا 120881
مشاهده بیشتر
درباره کتاب
کتاب فرزندپروری نرم یک جلد از مجموعه کتاب‌های کلیدهای تربیت کودکان و نوجوانان است به قلم سارا آکول اسمیت، ترجمه نسرین جدیری امیری و چاپ انتشارات صابرین. خالق اثر پیش رو متخصص در روان شناسی، علوم تربیتی، فرزندپروری نرم، نظریه وابستگی و خواب کودکان است که در اثر پیش رو بر شیوه فرزندپروری نرم تمرکز دارد و شیوه قدیمی فرزندپروری را که بر تنبیه و تشویق استوار است تقریبا مردود می‌داند. او در کتاب خود نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با تمرکز بر نظم و انضباط ملایم که در پی پنج مرحله‌ی "حفظ آرامش، "انتظارات متناسب، "صمیمیت با فرزندان، "برقراری ارتباط و کنترل عواطف و "توضیح دادن و الگوی خوبی بودن حاصل می‌شود و فهم چگونگی یادگیری کودکان، نحوه رشد مغز آن‌ها، علل بدرفتاریشان و همچنین درک مشکل شیوه‌های رایج انضباط، در مسیر تربیت فرزندان با موفقیت بیشتری پیش رفت؛ او در ادامه به این موضوع می‌پردازد که به چه شکل می‌شود با رفتار پرخاشگرانه و مخرب، نق زدن و قهر کردن، گوش نکردن و خودداری از انجام کارها، بی‌ادبی و گستاخی، حسادت خواهر و برادری، دروغ‌گویی، فحش دادن و عزت‌نفس پایین و کمبود اعتمادبه‌نفس مقابله کرد؛ نویسنده ریشه‌های مشکلات والدین را نمایان می‌کند و نحوه‌ی کار بر روی آن‌ها را نشان می‌دهد. چنانچه والدی هستید که تربیت اصولی فرزندتان از دغدغه‌های اصلی زندگی‌تان است، کتاب پیش رو را به شما پیشنهاد می‌کنیم.
بخشی از کتاب
اگر از پدر و مادرها بپرسید که چگونه از عهده قشقرق‌ها و رفتار سخت برمی آیند، نیمی از آن‌ها خواهند گفت که سعی می‌کنند حواس کودک خود را پرت کنند تا آن‌ها روی چیز دیگری تمرکز کنند. در ابتدا این راهکار خوبی به نظر می‌رسد. کودک آرام می‌شود، همان‌طور که پدر و مادر نیز آرام می‌شوند، از موقعیت‌های سخت جلوگیری می‌شود و همه خوشحال‌تر هستند. ولی آیا واقعا هستند؟ اگر پرت کردن حواس بارها استفاده شود، ممکن است یکی از آسیب‌زننده‌ترین ابزارهای انضباط شود. این امر مانع احساس کردن و بیان کردن و در نتیجه مانع مدیریت عواطف می‌شود و مهم‌تر از همه هیچ‌چیز مفیدی که در آینده برایشان سودمند باشد به آنان نمی‌آموزد. وقتی به کودکان اجازه دهیم احساس خود را در یک محیط امن یا مخصوصا در حضور کسی که دوست دارند، بیان کنند، می‌توانند رفتار پذیرفته‌شده اجتماعی و چگونگی ساماندهی به خود را یاد بگیرند. این داستان را تصور کنید: به‌تازگی دریافته‌اید که همسرتان به شما خیانت می‌کند. با گریه به بهترین دوستتان زنگ زده‌اید و برای دیدار او در یک پارک محلی قرار گذاشته‌اید، زیرا می‌تواند شما را آرام کند. اکنون تصور کنید که هر دوی شما روی صندلی پارک نشسته‌اید. به محض اینکه می‌خواهید داستان خود را برای دوستتان تعریف کنید، لب پایینی شما شروع به لرزیدن می‌کند و اشک‌ها به سرعت جاری می‌شوند. هرچه بیشتر حرف می‌زنید، بیشتر گریه می‌کنید، تا اینکه بی اختیار به هق‌هق می‌افتید. دوست شما شاید به یکی از دو روش زیر واکنش نشان دهد: واکنش اول: دوستتان بازوانش را دور شما حلقه می‌کند و آرام می‌گوید، «چیزی نیست. من اینجا هستم، همه را بیرون بریز.» شما کمی شدیدتر گریه می‌کنید و ده دقیقه دیگر ریزش اشک‌ها ادامه دارند، اما در پایان حس ملایمی از آسودگی دارید. بروز دادن تمامی آن احساسات عمیق احساس خوبی به شما می‌دهد. واکنش دوم: دوستتان با صدای بلند و بسیار مشتاقانه به درخت‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید، «نگاه کن یک سنجاب! می‌بینی که سنجاب دارد از درخت بالا می‌رود؟» شما مبهوت به دوستتان نگاه می‌کنید و او می‌گوید، «نگاه کن. یک کامیون بستنی! برویم و کمی بستنی بگیریم!» آن‌قدر شوکه می‌شوید که گریه را متوقف می‌کنید و به سمت کامیون بستنی حرکت می‌کنید. دوست داشتید کدام یک واکنش دوست شما باشد؟ درست است که بستنی خیلی خوب است، ولی من حدس می‌زنم که شما واکنش اول را انتخاب می‌کنید...
نظرات کاربران
افزودن نظر

هنوز هیچ دیدگاهی ثبت نشده است