18 پند مولانا (نگاهی به 18 بیت اول مثنوی)

در راه پیشرفت و استادی عجول بودن بزرگ‌ترین دشمن است. روزی از سرزمین‌های دوردست مرد جوانی به‌دنبال درویش و استاد معروفی به سرزمین دیگری می‌آید. بعد مدتی از درویش می‌پرسد چه مدت بعد مانند شما درویشی واقعی خواهم شد؟ درویش می‌گوید: اگر با دقت تمام به من گوش دهی، گفته‌هایم را انجام دهی، در سال اول به منظورت خواهی رسید. شاگرد کمی فکر می‌کند و با خود می‌گوید چه زمان طولانی و دوباره می‌پرسد: خوب اگر بسیار زیاد تلاش کنم چه؟ چقدر زمان لازم خواهد بود؟ استاد می‌خندد و با آرامش و با زبانی شیرین می‌گوید: آن موقع حداقل 4 سال زمان لازم است. شاگرد بسیار تعجب می‌کند. انگار اشتباهی رخ داده است کمی هم نگران می‌شود. و دوباره می‌گوید: منظور من تلاش شبانه‌روزی است استاد، از خوابم خواهم زد. اگر لازم باشد از خورد و خوراکم هم می‌زنم. شب و روز تلاش می‌کنم آن موقع چقدر طول خواهد کشید تا مانند شما شوم لطفا جواب من را بدهید. درویش کماکان با آرامش و با همان زبان شیرین ولی کمی جدی می‌گوید: پس تو شب و روز بدون اینکه بخوابی تلاش خواهی کرد درست است؟ شاگرد بالاخره سر شوق آمد و می‌گوید بله بله، بدون اینکه بخوابم تلاش خواهم کرد. شبانه‌روز، هر کاری لازم باشد انجام خواهم داد هر کاری که دیگران قادر به انجام آن نباشند را من انجام خواهم داد. نگاه مرد صوفی عمیق‌تر شد انگار که داشت در عمق ذهنش حساب و کتاب‌هایی می‌کرد. و بعد گفت پس آن موقع حداقل 10 سال طول خواهد کشید. منظورم این است که در راه معرفت و در راه استاد شدن و البته در هر کار بزرگ و باارزشی در زندگی، عجول بودن بزرگ‌ترین اشتباه است. حتی بزرگ‌ترین دشمن است.