موج اف.ام؛ردیف بی قراری

سایه لب‌هایش را محکم روی هم فشار داد تا مانع ریختن اشک‌هایش شود و به رد سوختگی روی مچش نگاه کرد: ممنونم ژانت مرسی که به فکرمی. کمی چرخید و سرش را تکیه داد به پشتی راحتی و اجازه داد ژانت پماد را روی زخمش بمالد. نمی‌فهمید زیر لب به زبان هلندی چه می‌گفت چون در این مدت فقط با انگلیسی ارتباط برقرار کرده بود و علاقه‌ای به یاد گرفتن زبان جدید هم نداشت. فقط فهمید مادرانه برایش دل می‌سوزاند. از زور سوزش زخمش صورتش را جمع کرد: ممنونم کافیه. لطفا لپ تاپ من رو بهم بده. شاید اگر کمی می‌نوشت و در گذشته پرسه می‌زد آرام می‌گرفت. لپ تاپ را باز کرد و تصویرش روی صفحه خاموش و تاریک منعکس شد. چقدر به چشم خودش بیگانه بود. زشت نشده بود اما موی بلند بیشتر به صورت ظریفش می‌آمد. چه اهمیتی داشت؟ وقتی که همه چیز را از دست داده بود ظاهر زیبا به چه دردش می‌خورد؟ دستی روی موهای پسرانه‌اش کشید که نامرتب کوتاه شده بود و تیغ تیغی بودنش کف دستش را غلغلک می‌داد. حسام چقدر موهایش را دوست داشت. الان که برای هیچ‌کس مهم نبود، او هم قید همه‌چیز را می‌زد. صفحه بالا آمد و زل زد به آخرین جمله‌اش و انگشتانش روی کیبورد نشست اما تمام تلاشش را می‌کرد مچش به جایی برخورد نکند از سه روز گذشته مدام حواسش بود تا دردش شدیدتر از چیزی که هست نشود. برای همین با احتیاط شروع کرد به تایپ کردن: باورش نمی‌شد که این دمنوش این قدر موثر بوده باشد. با دردی که دیشب تحمل کرده بود شک نداشت حداقل تا آخرهفته درگیرش باشد اما امروز صبح انگار نه انگار. سرش را چند بار به چپ و راست تکان داد اما هیچ سنگینی حس نمی‌کرد...