خروس جنگی (رمان نوجوان20)

دوباره شام خوردن را از سر گرفتیم. من خودم را با خوردن سیب‌زمینی شیرین و قارچ سوخاری مشغول کردم. وب، پشت سر هم شیره‌ی شکر روی غذایش می‌ریخت و به من می‌گفت که حیف است جوبرگرهایم را نمی‌خورم. برای آنکه دهانش را ببندم، به پدر و مادرش گفتم: «شماها می‌دانستید که پسرتان کواکر است؟» آن‌ها به همدیگر، به وب، به من نگاه کردند و زدند زیر خنده. پدرش گفت: «بله، می‌دانیم. در واقع من و مادرش هم کواکریم.» گفتم: «اِ، یعنی شما هم از جنگ خوشتان نمی‌آید؟» پدرش گفت: «تا دلت بخواهد از آن می‌ترسم!» به آن‌ها گفتم: «اینکه خیلی بد است! پسرتان کلی چیزهای حسابی را از دست می‌دهد؛ مخصوصا در کریسمس. حدود نصف هدیه‌های من معمولا چیزهای جنگی است. پارسال یک ماشین ارتشی عیدی گرفتم. وای پسر، معرکه است.»