دشمن عزیز من

اولین روز دانشگاه برایم پر از حس‌های نو و تازه بود و هرچقدر هم ناشی و بی‌تجربه بودم اما سخت نگذشته بود. انگار نه انگار که به یک محیط کاملا غریبه وارد شده بودم. از همان روز اول می‌خواستم یک سر و گردن از بقیه بالاتر باشم و خودم را به عنوان یک دانشجوی متفاوت و ممتاز معرفی کنم. به دختری به اسم آوا نزدیک شده بودم که اهل تهران بود و رتبه‌ی خیلی خوبی را در کنکور به دست آورده بود و من از همان لحظه‌ی آشنایی جد کرده بودم که در یک رقابت علمی او را پشت سر بگذارم. عصر آن روز، از دانشگاه به یک کتابفروشی بزرگ در انقلاب رفتم و بعد از خریدن کتاب‌های مورد نیازم به خانه برگشتم. دانشگاه به خانه نزدیک بود و اگر پایم درد نمی‌کرد می‌شد پیاده برگردم. اما آن روز مجبور شدم تاکسی بگیرم. بعد از رسیدن به خانه خواستم لباس‌هایی را که دیشب شسته و پهن کرده بودم از روی طناب کنار دیوار حیاط جمع کنم که با صحنه‌ی عجیب و ترسناکی مواجه شدم. تاپ قرمز بندی‌ام با چیزی شبیه چاقو تکه پاره شده بود. کامران چیزی می‌گفت که با عقل جور در نمی‌آمد! -شاید کار گربه‌ای چیزی باشه. داشته بازیگوشی می‌کرده با پنجولاش پاره پوره‌اش کرده. -من گربه‌ی بندباز تا حالا ندیدم. بعدشم اینا جای پنجول گربه نیست... قشنگ معلومه رد چاقوئه. کامران دیگر عقلش به جایی قد نمی‌داد. من هم. هر دو ترسیده بودیم. من بیشتر. نکند انباری خانه جن داشته باشد؟ وای خدایا... حتی از فکرش مو بر تنم سیخ می‌شد. مامان تلفنی از دلتنگی خودش و بچه‌ها برای من می‌گفت. پشت تلفن اشک می‌ریخت و می‌گفت: -جات اینجا خیلی خالیه ترمه. اصلا نمی‌تونم به نبودنت عادت کنم.