گزینه اشعار نیما یوشیج

علی اسفندیاری، مشهور به نیما یوشیج (۱۲۷۶ - ۱۳۳۸)، پدر شعر نو فارسی و بنیان‌گذار تحولی بنیادین در تاریخ ادبیات ایران است. او با انتشار شعر بلند «افسانه» در سال ۱۳۰۱ و سپس ارائه‌ی نظریه و ساختار نوین خود در شعر «ققنوس» (۱۳۱۶)، به قرن‌ها سیطره‌ی مطلق قالب‌های سنتی و تساوی صوری مصرع‌ها پایان داد. نیما با درک مقتضیات جهان مدرن دریافت که ظرف شعر سنتی دیگر گنجایش بیان تجربیات، رنج‌ها و دغدغه‌های انسان معاصر را ندارد. انقلاب نیما که به «شعر نیمایی» شهرت یافت، تنها کوتاه و بلندکردن مصرع‌ها یا تغییر در جایگاه قافیه نبود؛ بلکه او نگاه شاعر را به جهان و زبان دگرگون کرد. او پیشنهاد کرد که شعر باید به زبان طبیعی مردم نزدیک شود، از توصیف‌های ذهنی و کلیشه‌ای فاصله بگیرد و به سمت عینیت‌گرایی و وصف ملموس حرکت کند. در شعر نیمایی، قافیه نه یک التزام تحمیلی در پایان هر بیت، بلکه زنگ مطلب و تنظیم‌کننده‌ی موسیقی درونی شعر است. آثاری چون «افسانه»، «داروگ»، «آی آدم‌ها»، «مانلی» و «شب قورق» نشان‌دهنده‌ی ابعاد فکری و سبک بیانی او هستند. نیما شاعر طبیعت شمال ایران و در عین حال ناظری تیزبین بر دردهای اجتماعی دوران خود بود. او با بیانی نمادین، فضای خفقان و امید به روشنایی را در اشعارش به تصویر می‌کشید. نوشته‌های نظری او در کتاب‌هایی چون «حرف‌های همسایه» و «تعریف و تبصره»، ابعاد تئوریک این جنبش را مستند می‌کند. مقاومت نیما در برابر سنت‌گرایان افراطی و اصرار او بر ضرورت این دگرگونی، راه را برای نسل‌های بعدی شاعران از جمله شاملو، اخوان ثالث و فروغ فرخزاد هموار ساخت. کتاب پیش رو گزینه‌ای از اشعار این شاعر تحول‌آفرین را در خود جا داده است.