داستان آدم ها

در دانشگاه واحدهای روانشناسی هم داریم. علاقمند می‌شوم و کتاب‌های زیادی در زمینه روانشناسی می‌خوانم. مامان باید با یک روانشناس صحبت کند. رفتارهای مامان به کودکی‌اش برمی‌گردد. الگوی او مادری است که پسرهایش را بیشتر دوست دارد. از شکم بچه‌ها می‌زند و برای خودش طلا می‌خرد. حتی دندان‌هایش روکش طلا دارند. پنهانی از جیب همسرش پول برمی‌دارد و به پسر بزرگ‌ترش می‌دهد که چلوکباب بخورد اما به غذای بچه‌های دیگر اهمیت نمی‌دهد. مادری که هیچ محبتی به او ندارد و در مقابل فقط انتظار دارد. مامان هم عاشق طلا است. دلش می‌خواهد همه چیز به نامش باشد. می‌خواهد اختیار زندگی همه در دستش باشد. حالا که درسم تمام شده و کار می‌کنم چشم به حقوق من دارد. -حقوقت رو تو این خونه خرج نکن. وظیفه شوهرته که خرج تو و بچه‌ها رو بده... مگه من تو خونه شوهر خرج کردم؟ هرماه حقوقم رو طلا خردم. پولاتو بده ببرم ایران. اینجا بانک خوب بهره نمی‌ده... پولاتو می‌برم ایران زیادش می‌کنم... از نوید جدا شو... برای خودت کار کن. یه خونه بخر. من و برادرت رو نگهدار. -چی می‌گی مامان؟من شوهرم رو دوست دارم. از زندگیم راضیم. -من راضی نیستم. مادر عزیزت راضی نیست. چیزی که زیاده شوهر. مادر عزیزت یکیه... مامان باید با یک روانشناس صحبت کند. هم به خاطر خانواده و هم به خاطر خودش، که کمی آرام بگیرد، حرص نزند و از آنچه دارد لذت ببرد. با احتیاط زیاد این را به او پیشنهاد می‌کنم. انتظار ندارم جوابی منطقی بشنوم. -به جای اینکه پول رو بریزم تو جیب روانشناس مفت‌خور می‌رم یه پرس چلوکباب می‌خورم... چقدر باید چلوکباب بخورد تا فراموش کند چلوکباب خوردن برادر بزرگ تر را؟ چقدر باید طلا و پول جمع کند تا فراموش کند طلا خریدن مادر را؟ فایده‌ای ندارد. کاری از دست من برنمی‌آید و مامان همچنان می‌تازد تا آشیانه مرا ویران کند.