کیست چیست کجاست (دیوید بکهم کیست)

دیوید شش سال در رورز بازی کرد. حتی پدرش به عنوان یکی از دستیاران مربی این تیم انتخاب شد. مربیان رورز را مثل یک تیم حرفه‌ای اداره می‌کردند. در بازی‌های بیرون از خانه، تمام بچه‌ها باید کت و کراوات می‌پوشیدند. در آغاز هر مسابقه کف کفش‌هایشان باید کاملا تمیز می‌بود. بیشتر بچه‌ها خوش‌شان نمی‌آمد که مجبور بودند. این‌قدر حواسشان به آراستگی سر و وضعشان باشد اما دیوید این‌طور نبود. پدر دیوید می‌گوید: «از همان ابتدا ما سعی داشتیم تا حد ممکن شروعی حرفه‌ای داشته باشیم و من اطمینان دارم که مزد این کار را هم گرفته‌ایم. در مورد دیوید که قطعا همین‌طور است. این نکته به او نشان داد که آماده‌سازی مناسب چقدر اهمیت دارد.» هروقت دیوید بازی داشت، پدرش به او سخت می‌گرفت. اگر فکر می‌کرد که در یک بازی پسرش بد بازی کرده، این را رک و راست به او می‌گفت. گاهی که پدر دیوید به او می‌گفت بازی‌اش «مزخرف» بوده، او به گریه می‌افتاد. ولی تد این را هم به پسرش می‌گفت که دقیقا کجای کارش اشتباه بوده. به این ترتیب دیوید می توانست اشتباه‌هایش را برای بازی بعد اصلاح کند. دیوید درک می‌کرد که هدف پدرش فقط این است که او هر روز بهتر شود. حتی بعدها دیوید به پدرش می‌گفت: «می‌دونی بابا، حق داشتی.» بعد تد و دیوید با هم به تماشای برنامه‌های تلویزیون می نشستند که معمولا یک بازی فوتبال دیگر بود. دیوید ده ساله بود که برای اولین بار به خاطر شرکت در یک اردوی شبانه‌روزی فوتبال به اسم «آکادمی ورزشی و فوتبال بابی چارلتون» از خانه دور شد. اردوگاه در منچستر بود که حدود چهار ساعت از شهر محل زندگی دیوید فاصله داشت.