داستان دو شهر

دور و بر روستا ویران شده بود و جز ویرانی چیزی به چشم نمی‌آمد. هر برگ سبز، هر تیغه علف و تیغه دانه، مانند مردم بدبخت چروکیده و فقیر بود. همه چیز خم شده، مایوس، مظلوم و درهم شکسته شد. سکونت‌گاه‌ها، حصارها، حیوانات اهلی، مردان، زنان، کودکان و خاکی که آنها را متولد کرده بود -همه فرسوده شده بودند. عالی جناب، که معمولا یک فرد متشخص و همه چیز تمام بود، کسی که مردم او را موهبتی ملی می‌دانستند، کسی که باید فضای بزرگ‌منشی و جوانمردی در شرایط حاکم می‌کرد و نمونه کاملی از زندگی اشرافی و تجملاتی و مانند آن بود، او و هم‌قشری‌هایش وضعیت را به گونه‌ای به این شرایط موجود کشانده بودند و جالب این است که خلقت که انگار برای آنها طراحی شده بود، باید خیلی زود خشک و فشرده می‌شد! مطمئنا در تنظیمات ابدی کوته‌بینی صورت گرفته بود! و به این ترتیب که آخرین قطره خون از این موجودات بینوا استخراج شده و آخرین پیچ قفسه آنقدر چرخانده شده بود که گیره آن خراب شده بود، و اکنون بدون هیچ نیازی برای گاز گرفتن می‌چرخید و می‌چرخید، جنابان عالی از این پدیده ناتوان و کم‌جان ناامید شده و فرار کرده بودند. اما این حوادث، در روستا و بسیاری از روستاهای مانند آن تغییر به حساب نمی‌آمد. چون جنابان عالی در طول سالهای گذشته آنها را تحت فشار قرار داده و به مردم ظلم کرده بودند و به ندرت در آن‌جا حضور پیدا می‌کردند مگر برای لذت‌های تعقیب و گریز- که گاهی در شکار مردم یافت می‌شد. گاهی هم، در شکار حیواناتی یافت می‌شد که جناب آقا برای حفظ نسل آنها، فضاهای سازنده‌ای در بیابان وحشی و برهوت ایجاد کرده بود. خیر، این تغییر بیشتر در ظاهر چهره‌های عجیب و غریب از طبقه پایین بود، تا ظاهر غایب چهره‌های ویژگی‌های زیباشده و زیباکننده طبقات بالا.