روح الله (روایت مستند زندگی امام خمینی)

مهر و تسبیح را روی سجاده مرتب می‌کنم. می‌ایستم.. الله اکبر! الله اکبر! نمی‌دانم کدام طرف بایستم. طرف راست؟ طرف چپ؟ حتی نمی‌دانم رو به جلو بایستم یا برگردم عقب. می‌خواهم دایی را صدا بزنم، نمی‌زنم. می‌خواهم از دایی قبله را بپرسم، نمی‌پرسم. نمی‌دانم چرا. و می‌گویم دایی و قبله؟ در قاب در می‌ایستم و می‌گویم قبله و دایی؟ بر می‌گردم سمت پنجره زل می‌زنم به نوک ستون‌های شکسته، انگار قبله را آن سنگ‌ها نشان می‌دهند. -شام، خواهرزاده، شام! -هنوز نماز نخوانده‌ام. -سرد می‌شود. -شما بفرمایید. -پس این همه مدت چه می‌کنی؟ مگر نماز نمی‌خوانی؟ نه، هیچ علامتی روی نوک ستون‌های شکسته دیده نمی‌شود. ستون‌های شکسته فقط ستون‌های شکسته‌ی دوره هخامنشی است. هیچ چیزی را معلوم نمی‌کنند. بر می‌گردم تسبیح را می‌گیرم لای انگشتانم می‌چرخانم. به سر ستون‌ها که خیره می‌شوم، مردی را با کلاه پردار می‌بینم از اسب پیاده می‌شود با گرز می‌کوبد به سر ستون‌ها. بار چندم است که می‌خواهم به دایی بگویم این آقای کلاه‌پردار کیست. از کجا آمده؟ جناب اسکندر است؟ می‌ترسم به من بخندد و بگوید دیوانه شده‌ای!