ژند (شکافتگی 1)

از خانه بیرون زدند و در حالی که گیو زیر شانه همای را گرفته بود به داخل کوچه دیگری پیچیدند. رامین یک بار دیگر در میانه راه بالا آورد و همای هنوز به اختیار خودش نمی‌توانست قدم از قدم بردارد. در میانه‌های مسیر نگاه گیو به آپارتمان‌های بلند کشیده شد. چراغ‌های نئونی برایش آشنا بودند. اسم ساختمان هم آشنا بود. به یاد داشت که یکی از پناهگاه‌های گروهش همین جاها بوده. باید خودش را به انتهای کوچه می‌رساند. سرعت قدم‌هایش را بالا برد. حس کرد که بیشتر از قبل سرزنده است. مقابله با خطر یا شاید دیدن جایی آشنا او را سرحال آورده بود. خیلی زود پناهگاه را یافت؛ خرابه‌ای با دیوارهای نیمه‌فروریخته که در و پنجره‌ای برایش باقی نمانده بود. مقابل آن ایستاد. آخرین بار دختر و پدری فرتوت مسئول این پناهگاه بودند و در آن زندگی می‌کردند. آن‌ها را می‌شناخت. دختر چند سال پیش آمده بود تا با استبداد تورانیان مبارزه کند، اما سنی نداشت. بهترین کار برایش این بود که مبارزان را پناه دهد و خانه را برایشان «سپید» نگه دارد. حالا اما خانه ویران شده بود؛ و آن دختر؟ این فکرها را از سرش بیرون ریخت و وارد خرابه پیش رویش شد. هنوز سقفی داشت و دیوارهای اتاق‌هایش پابرجا بودند. به انتهایی‌ترین اتاق رفت. جایی که هیچ دیدی از بیرون نداشت. ساعتی گذشته بود. پرنده‌ها دوباره بازگشته بودند و گاهی از بالای سرشان عبور می‌کردند. رامین گفته بود که طبق پروتکل‌هایشان و براساس الگوریتمی مشخص شده محل گم کردن سوژه‌ها را می‌گردند، بعد راحتشان خواهند گذاشت. گیو به دیوار تکیه داده بود و فکر می‌کرد. نمی‌دانست چه مدت بیهوش بوده، اما آن تغییر در آسمان و بعد خودروهای شخصی! هیچ وقت شکارچی هوایی ندیده بود. کی دشمن این‌ها را به نیرویش افزوده بود؟ یعنی تمام تلاش‌هایشان بی‌نتیجه مانده بود؟