تب و تاب (2جلدی)

لبخند کم‌رنگی رو لبای رنگ‌پریده‌ش می‌شینه و سرش رو تکون می‌ده. صدای پرستار می‌آد که می‌گه باید ببرنش. تختش حرکت می‌کنه و دستامون از هم جدا می‌شه. تا لحظه‌ی آخر نگاهم رو ازش نمی‌گیرم و آروم لب می‌زنم: -منتظرتم. از تیررس نگاهم که خارج می‌شه، می‌شینم رو صندلی. هجوم افکار ضد و نقیضم شبیه میخی می‌شه که هی به مغزم می‌کوبه؛ پررنگ‌ترینش همون کاغذاییه که پشت سرهم امضا کردم تا جهانگیرخان مطمئن بشه، بعد عمل پیوند قلب، زیر حرفم نمی‌زنم. ویهان کمی آروم تر شده، ولی همچنان مثل شیر زخمی منتظره که حرفی زده بشه تا به سمتم حمله کنه و بدن آش و لاشم رو تیکه پاره‌تر کنه. طوری رفتار می‌کنه انگار به اجبار من تن به این ازدواج می‌ده. این وسط، انگاری همه‌چی باب میل جهانگیر خانه. حال کوک و برق چشماش که به یادم می‌آد، بعید می‌بینم ذره‌ای عاطفه نسبت به نوه‌ای داشته باشه که هنوز چند روزم از به خاک سپردنش نگذشته. یاد مهران خنجر می‌شه و قلب شکسته‌م رو پاره می‌کنه. خوب می‌دونم اگه هلیا نبود، نفر بعدی که پشت مهران به سمت قبرستون می‌رفت، من بودم. سرم رو به دیوار تکیه می‌دم و چشمام رو می‌بندم. نم اشک گوشه‌ی چشمام عزا رو یادم می‌آره و بی‌صدا می‌بارم. مراعات هلیا رو می‌کنم که زار نمی‌زنم به بخت تیره و تاره‌م. کمرم خم شده زیر حجم این همه سیاهی و تاب و توانش رو ندارم رنگ سفید بپاشم بهش. تنهایی بیشتر از قبل داره بهم فشار می‌آره. کجاست بابایی که الان اون باید پشت این در از زور استرس یه لحظه نمی‌نشست، اما حتی نخواست بیاد بیمارستان؟! کجاست مامانم؟