مردان هنگام پیری می گریند (ادبیات مدرن جهان،چشم و چراغ155)

امروز مجبور شدم به سربازی شلیک کنم که وقتی روی زمین افتاد، اسم زنش را صدا می‌کرد؛ ماریا… ماریا و بعد جلوی چشمان من مرد. به گردنش آویزی بود که عکس عروسی خودش و دخترِ کم‏سنی در آن بود. حدس زدم ماریاست. از خودم بدم آمد. من معمولاً پای افراد را نشانه می‌گیرم. سعی می‌کنم آنها را نکشم، فقط زخمی کنم تا دنبال ما نیایند، اما وقتی پای این سرباز را نشانه گرفته بودم ناگهان خم شد و گلوله به سینه‌اش خورد. حالا ماریای کوچکش چقدر باید منتظرش بماند. چقدر باید شال و پیراهن گرم ببافد که یک روز مردش از جنگ برگردد. ماریا حتی نمی‌داند که مردش زیر باران برای آخرین بار فقط اسم او را صدا زد. جنگ بدترین فکر بشر است… از بچگی فکر می‌کردم مگر آدم‌ها مجبورند با هم بجنگند و حالا می‌بینم بله. گاهی مجبورند… چون آنها که دستور جنگ را می‌دهند زیر باران نیستند، میان گل‏ولای نیستند و چشمان سبز ماریا را نمی‌بینند. آنها در خانه‌های گرمشان نشسته‏اند. سیگار می‌کشند و دستور می‌دهند… بچه‌هایشان در استخر شنا می‌کنند و آنها با خودنویسی گران حکم مرگ هزاران همسر ماریاها را امضا می‌کنند؛ راحت‏تر از نوشتن یک سلام. جنگ را شرورترین افراد برمی‌انگیزانند و شریف‏ترین افراد اداره می‌کنند.