عاشقانه (ادبیات مدرن جهان،چشم و چراغ154)

روزی روزگاری سرپیشخدمتی پیر به اسم اِلدون در حال احتضار در اتاقش خوابیده بود و کدبانوی خانه، دوشیزه آگاتا بِرچ، از او پرستاری می‏کرد. هر چند وقت یک بار خدمتکارهای دیگر جداگانه یا هم‏نوا با هم به‌شکل مناسبی ابراز احساسات می‏کردند و بعد دنبال کاری می‏رفتند که مشغولش بودند. او یک نام را مدام به زبان می‏آورد، «اِلن.» پنجره‏های نیزه‏ای اتاق آقای اِلدون شیشۀ خالی بود، بدون پشت‌پنجره‏ای یا پرده. چون اینجا ایرلند بود؛ جایی که خاموشی ندارد. صدای خندۀ مردی آمد. دوشیزه بِرچ از جا پرید، بعد صدا دوباره قطع شد. چارلی رنس، سرآبدارچی، بیرون با برت شاگرد آبدارخانۀ زردنبویش حرفش می‏زد. صدا را تشخیص داد، اما نتوانست بفهمد چه می‏گوید. چارلی رَنس گفت: «داشتم … داشتم می‏گفتم قبل از اینکه سروکاری با زن‏ها داشته باشی، باید دندان‌هایت را بشویی. موضوع نظافت شخصی ا‏ست. باید ممنون باشی به تو علاقه دارم. دارم به‏ تو می‏گویم باید کمی به خودت زحمت بدهی، وگرنه دخل خودت را آورده‌ای.»