والفور؛دسیسه گری از هلاس

ابلیس بر پشتی تکیه داد و آه سردی کشید. والفور دانست شب هجرت چقدر سخت بر او گذشته است که این‌گونه او را بر زمین نشانده و توان ایستادن را از او گرفته است. ساکت ماند تا سرانجام ابلیس به سخن آمد و گفت: «به دیوار مقابلت نگاه کن. من دیگر تاب سخن گفتن ندارم. حالا سرگذشت مردی را بر دیوار نشانت می‌دهم که سال‌ها به دست خودم گمراه شده بود و در آخر نیز به زبونی از دنیا رفت. به دیوار نگاه کن.» والفور به دیوار خیره شد. بر آن جماعتی سواره را می‌دید که با اسب‌های خود در بیابان به این‌سو و آن‌سو می‌رفتند، گویی گمشده‌ای دارند و هرچه زودتر می‌خواهند او را بیابند؛ گمشده‌ای بسیار ارزشمند که از دستشان رفته است و اگر او را نیابند، ممکن است دنیایشان آوار شود. در میان این افراد، حویرث از دیگران مشخص‌تر بود. او از این قبیله به آن قبیله می‌رفت. امید داشت با یک شب و روز در کنار آن‌ها ماندن، بفهمد با محمد پیمان بسته‌اند یا خیر. بعضی قبایل دخترکانی داشتند که دل از کف حویرث می‌ربودند و چند روزی او را به خود مشغول می‌کردند؛ اما سرانجام، زمانی که به سخنان ابوسفیان می‌اندیشید، دل می‌کند و به سراغ قبیله‌ای دیگر می‌رفت. در آن روز، حویرث به دعوت ابوسفیان، به داخل خانه او رفت و اشاره کرد غلام بیرون بماند. داخل که شدند، ابوسفیان ظرفی خرما مقابل حویرث گذاشت و گفت: «کمی خرما بخور تا هنگامی که با تو سخن می‌گویم گرسنه نباشی. نمی‌خواهم بگویند ابوسفیان گرسنه‌ای را وعده سیر شدن داده است.» -بنده در دامان شما و بزرگان این قوم پرورش یافته‌ام. چگونه می‌توانم بر امر شما بی‌توجهی کنم و آن را انجام ندهم. شما هرچه بخواهید، در خدمت هستم. مگر من کم شعر در مذمت محمد گفته‌ام و او را به سخره گرفته‌ام؟