راحیل

-نیما هستم. نیما جهانگیری و فکر می‌کنم در تاخیر پونه من از همه بیشتر مقصرم، چون پونه صبر کرد تا من آماده شوم. به هرحال متاسفم. راحیل خودش را نمی‌بخشید. نیما وارد شد و پونه پشت سرش به داخل خانه سرک کشید. راحیل چنان نگاهش کرد که مجبور به عذرخواهی شد و با عجله گفت: -راحیل! برادرم نیما. نیما به طرف راحیل برگشت و لبخندی زد و گفت: -خوشوقتم. راحیل با شرمندگی دوباره معذرت خواست و هر دو را به طرف بالکن هدایت کرد. مراسم معارفه که تمام شد، آقای جهانگیری گفت: -نیما ساعت هفت شب آمد. ما خبر نداشتیم. از فرودگاه زنگ زد و امیر آقا زحمت کشید و او را به خانه آورد. جو بسیار صمیمانه‌ای بود. نادر و رامین و نیما گرم صحبت بودند و خانم‌ها در آشپزخانه مشغول فراهم کردن وسایل شام. امیرآقا و آقای نفیسی شطرنج بازی می‌کردند و آقای جهانگیری با پریسا و پگاه مشغول قدم زدن بود. سفره که پهن شد سمیرا و خانم جهانگیری مشغول کشیدن غذا شدند. در حین کار سمیرا رو به او کرد و گفت: -پوران! حق با تو بود. من در مورد بچه‌ها زود قضاوت کردم. آنها بسیار بامحبتند. و پوران با مهربانی خندید. بعد از شام همه فرصت داشتند تا از اوقات خود لذت ببرند. سمیرا و خانم جهانگیری با لیوان چای کنار باغچه نشستند. پروین و امیرآقا به کتابخانه رفتند. رامین و پگاه کنار تاب سرگرم بودند. پدر و آقای جهانگیری مشغول صحبت حول و حوش اقتصاد بودند و پونه و راحیل کنار حوض مشغول جمع‌آوری میوه‌هایی بودند که برای خنک شدن به آب سپرده شده بودند. نادر هم از نیما دعوت کرد تا کمی در حیاط قدم بزنند. هر دو شانه به شانه حیاط را گشتند تا به رامین رسیدند. نیما تقریبا هم قد رامین بود و نادر چند سانتی از آن دو بلندتر. نیما با خنده به رامین گفت: -خسته نباشی. پریسا با پرخاش گفت: -مرا اصلا سوار تاب نمی‌کند.