هنوزم همونم

دستی به چشمانش کشید. سرش را از روی شانه‌ام برداشت و با چشمانی خواب‌آلود منتظر ماند تا بابا ماشین را داخل ببرد. دست من هم روی دستگیره‌ی ماشین نشست تا به محض توقف، مثل تیری که از چله رها می‌شود، به چهاردیواری کوچکم پناه ببرم. امشب از آن شب‌هایی بود که باید تا خود صبح یک دستم را سر روحم می‌کشیدم و یک دستم را سر قلبم. باید هر دو را آرام می‌کردم و تکه‌های شکسته‌ی وجودم را به هم می‌چسباندم، امشب سرم زیادی شلوغ بود. شب به خیر بی‌جانی گفتم و بلافاصله پیاده شدم. حتی صدای کم‌رمق مامان را که صدایم کرد هم نشنیده گرفتم. وارد اتاقم که شدم را در پشت سرم بستم و با پیچاندن اهرم کلیدمانند، قفلش کردم. نفس خسته و درمانده‌ام را بیرون فرستادم. حقیقتا خسته بودم... انگار که دورتادور دنیا را پیاده گز کرده باشم یا این‌که کل اقیانوس‌های جهان را شنا کرده باشم! با قدم‌های سست به طرف صندوق چوبی آشنایم رفتم و قفلش را باز کردم. با دیدن محتویات داخلش جانم بالا آمد. مثل این‌که مشتی بادام تلخ جویده باشم، دهانم تلخ شد و قلبم گویی که از دوی ماراتن برگشته باشد، تندتر زد. واقعا دویده بود... کل خاطراتم را دویده بود! روی زمین زانو زدم، کاغذی را که روی بقیه وسایل قرار داشت با نوک انگشتانم لمس کردم و قلبم ضجه زد و باز هم اشک در چشم‌هایم خانه کرد. با درد کاغذ را کنار زدم و این بار برق شی طلایی رنگی، طوری چشم دلم را زد که انگار بعد ساعت‌ها تاریکی، شاهد تابیدن منبع نور قوی‌ای شدم! دستم را روی قلبم قرار دادم. تندتر از همیشه می‌کوبید. شی طلایی را با انگشتانم نوازشی کردم و آرام میان مشتم فشردمش. سردی‌اش، حجم یخ درون سینه‌ام را بیشتر کرد. ناتوان از نشستن به تخت تکیه زدم و به پنجره‌ی اتاقم و نور مهتابی که داخل اتاق می‌تابید خیره شدم.