سه دختر حوا

پری دریافته بود که دل‌مشغولی او به مطالعه، دوستانش را از او جدا کرده و باعث حسادت و دشمنی آن‌ها شده بود. این برای او خیلی هم خوب بود. او هم مانند تمام نالبانت اوغلوها تمایلی غریزی به تنهایی داشت. برایش مهم نبود که بقیه‌ی بچه‌ها به او خرخوان می‌گفتند، برایش مهم نبود که به مهمانی‌های تولد دخترانه‌ی پرطرفدار دعوت نمی‌شد یا پسران پرطرفدار از او نمی‌خواستند که با آن‌ها به سینما برود. آن زندگی برای او تقریبا روشنفکرانه، ایده‌آل و بسیار دوست‌داشتنی بود. ولی تفریح، هیچ‌گاه خواسته‌اش نبود. او مانند هر رانده‌شده‌ای خیلی زود این را دریافت که تنها نیست. در هر کلاس چند نفری بودند که بنا به دلایل مختلفی با دیگران هماهنگ نبودند. آن‌ها یکدیگر را فورا تشخیص می‌دادند. یک کمبود کافی بود تا شناخته شوند: پسر کردی بود که به خاطر لهجه‌اش مورد تمسخر قرار می‌گرفت؛ دختری با صورت مودار؛ دختر دیگری در کلاس پایینتر که وقتی در امتحانات عصبی می‌شد نمی‌توانست جلوی ادرارش را بگیرد؛ پسری که شایع بود مادرش عیاش است... او و آنها دوستان خوبی شدند. ولی همراهان واقعی او همیشه کتاب‌ها بودند. تخیل، خانه‌اش، وطنش، پناهگش و تبعیدگاهش بود. بنابراین می‌خواند و مطالعه می‌کرد و ترم پشت ترم را به عنوان نفر اول کلاسش تمام می‌کرد. هرگاه اعتماد به نفسش نیاز به تقویت شدن داشت، سریع نزد پدرش می‌رفت و منصور همیشه همان نصیحت را می‌کرد: تحصیل، جانم. تحصیلانه که ما رو نجات می‌ده. تو افتخار خانواده‌ی خالی ازشادی ما هستی، ولی من می‌خوام که تو غرب تحصیل کنی. دانشگاه‌های خوب زیادی توی اروپا هست ولی تو باید به آکسفورد بری! تو سرت رو با علم پر می‌کنی و بعد برمی‌گردی.