دل ما (افق کلاسیک 9)

زن از ماریول سوال کرد: «شما حاضرید بروید آنجا؟» ماریول زد زیر خنده: «من از گذرگاه‌هایی بسیار دشوارتر عبور کرده‌ام.» و آن دو بدون التفات بیشتر به دیگران راهی شدند. ماریول جلوتر روی گلوگاهی باریک، درست لبه‌ی پرتگاه، حرکت می‌کرد و زن دنبالش می‌رفت. چسبیده به دیوار سر می‌خورد؛ سربه‌زیر، تا گودال دهان‌گشوده‌ی زیر پایشان را نبیند؛ اکنون هیجان‌زده، از فرط وحشت کم‌وبیش دستخوش غش‌وضعف، چنگ‌زده به دستی که ماریول به سویش دراز می‌کرد. اما حس می‌کرد ماریول قوی است، عاری از سستی، با سروپایی مطمئن و به‌رغم وحشتش شادمانه می‌اندیشید: «به‌راستی که او مردی است.» در فضا تنها بودند، همان‌قدر بالا که پرندگان دریایی معلق می‌مانند، مسلط به همان افقی که حیوانات سفید بال با پرواز خود بی‌وقفه آن را می‌پیمایند و با چشمان زرد کوچکشان آن را زیر نظر می‌گیرند. ماریول که حس می‌کرد زن می‌لرزد، پرسید: «سرتان گیج می‌رود؟» خانم دو بورن با صدایی آرام جواب داد: «کمی، اما با شما از هیچ چیز نمی‌ترسم.» آنگاه ماریول به او نزدیک شد، یک دست خود را دورش انداخت تا نگهش دارد و زن با این تکان خشن چنان اطمینان خاطری پیدا کرد که سرش را بالا آورد تا به دوردست نگاه کند. ماریول کم‌وبیش او را حمل می‌کرد و زن خود را به او می‌سپرد، بهره‌مند از آن حمایت پرقدرت که باعث می‌شد آسمان را طی کند. او هم با نوعی قدرشناسی رمانتیک زنانه قدردان ماریول بود که با بوسه‌هایش این گردش را، که به سان گردش پرندگان دریایی بود، خراب نمی‌کرد. وقتی پیش کسانی که معذب و نگران انتظارشان را می‌کشیدند برگشتند، آقای دو پرادون با حالتی کلافه به دخترش گفت: «خدایا، کاری که الان کردی چقدر ابلهانه بود!» میشل دو بورن با اعتمادبه‌نفس جواب داد: «نه، چون موفقیت‌آمیز بود. کاری که موفقیت‌آمیز باشد هیچ‌چیزش احمقانه نیست، بابا.»