از قلبت بیاموز (درس هایی از زندگی،عشق ورزیدن و گوش دادن به دیگران)

درست قبل از کریسمس پارسال، از من خواسته شد تا مقاله‌ای را برای یکی از روزنامه‌های محلی بنویسم که مناسب سال نو بوده و در مورد آرامش و خیرخواهی باشد. با توجه به این که این روزها در دنیایی زندگی می‌کنیم که پر است از ترور، جنگ، بی‌ثباتی و ناامنی در زندگی روزانه، قبول این پیشنهاد برایم کمی نگران‌کننده بود. به هرحال آن را پذیرفتم و مقاله را با جمله‌ای از سنبل صلح و دوستی در دنیا، مهاتما گاندی آغاز کردم: «ما باید به گونه‌ای تغییر کنیم که دوست داریم دنیا را آنطور ببینیم.» تعجب می‌کنم که چرا خیلی از ما در هفته سخت کار می‌کنیم تا به نوعی آرامش برسیم و بعد برای چند ساعتی به خانه‌هایمان رفته و تمام آخر هفته را به خاطر داشتن اندکی آرامش دعا می‌کنیم؟ چه اتفاقی می‌افتد اگر به خاطر خود و بچه‌هایمان راه دیگری را امتحان کنیم؟ این پرسش‌ها موضوع مقاله‌ی من شد. در شهرهای بزرگ و کوچک و حتی دهکده‌ها همگی به خاطر داشتن حس امنیت و آرامش به سختی کار می‌کنیم. می‌خواهیم آینده را برای خود و فرزندان‌مان بهتر کنیم. بعضی از ما هشتاد ساعت در هفته و یا حتی بیشتر کار می‌کنیم تا به چیز بهتری دست یافته و یا آنچه را که داریم حفظ کنیم. همان‌طور که به بچه‌هایمان فشار می‌آوریم تا در هر کاری که انجام می‌دهند پیشرفت کنند و چشممان را روی استرس‌ها و اضطراب آن‌ها (و خودمان) می‌بندیم. تلاش می‌کنیم تا به امنیت حرفه‌ای و مالی دست پیدا کنیم. در این جستجوی بیرحمانه، همه‌ی ما زجر می‌کشیم. هنوز وقتی از دیگران می‌خواهم تا دست نگه دارند و ببینند که در نهایت از زندگی چه می‌خواهند، بیشتر جواب‌هایی که می‌گیرم شبیه به هم هستند...