قصه های ادواردو (قصه مردی ایتالیایی که عاشق امام زمان شد)

ادواردو همینطور داشت قدم می‌زد که ناگهان چشمش خورد به یک کتاب که در میان بقیه کتاب‌ها فرورفته بود و مقداری هم خاک رویش نشسته بود. معلوم بود سال‌هاست کسی آن کتاب را برنداشته و نگاه نکرده. ادواردو به آن کتاب زل زد. کمی کنجکاو شد. دستش را جلو برد و آن را از قفسه بیرون آورد. دستی به سر و روی کتاب کشید و خاک‌هایش را پاک کرد. بعد به روی جلدش نگاه کرد. دید با خط انگلیسی نوشته: «ترجمه انگلیسی قرآن کریم.» ادواردو با تعجب به این نوشته نگاه کرد. فهمید این کتاب، کتاب دینی مسلمانان است! از ترس پدر و مادرش که دشمن مسلمانان بودند، خواست آن را سر جایش بگذارد که یک لحظه با خودش گفت: «من چرا باید بترسم؟ خب، کتاب را باز می‌کنم و چند خطی از آن را می‌خوانم. مگر چه می‌شود؟ اصلا می‌خواهم بدانم دین مسلمان‌ها چه جور دینی است. اگر دیدم کتاب، بد است، آن را سر جایش می‌گذارم.» ادواردو کتاب را باز کرد. چند خطی از آن را خواند. دید جملات بدی نیست. چند خط دیگر را خواند. دید کمی جالب است. این بار یک صفحه از آن را خواند. دید این کتاب آن‌طور که او فکر می‌کرد نیست. جملاتش، جملات خوب و زیبایی است. مطالبش لذت‌بخش است. ادواردو کتاب را برداشت و رفت گوشه سالن کتابخانه و روی یک صندلی نشست. شروع کرد کتاب را ورق زدن و خواندن. او هرچه بیشتر کتاب را می‌خواند، بیشتر لذت می‌برد. یک ساعت گذشت. ادواردو بلند شد و رفت پیش مسئول کتابخانه و گفت: «من می‌خواهم این کتاب را به امانت ببرم...»... ...ادواردو آن روز و روز بعد و روزهای بعد مرتب کتاب ترجمه قرآن را می‌خواند و روی جملات و معانی آن فکر می‌کرد. ...او با خودش می‌گفت: «من فکر می‌کردم دین مسلمانان بسیار دین بی‌منطق و بدی است. اما نه. انگار اشتباه می‌کرده‌ام. من تا به حال شبیه این گفته‌ها را نه در کتاب تورات و نه در کتاب انجیل و نه هیچ کتاب دیگری ندیده‌ام.» بعد ادواردو به خودش گفت: «دین اسلام انگاری با همه دین‌ها فرق می‌کند. من باید درباره‌اش تحقیقات بکنم. باید ببینم این دین، چیست؟!»