راهنمای نگارش فیلمنامه

آموزش نوشتن گفتگوی خوب از آن موضوعاتی است که حتی متبحرترین نویسندگانی را نیز که با آن‌ها مصاحبه کرده‌ام، مرعوب می‌کند. اگر بخواهیم از اصول کلی راهنمایی که در این‌جا ارائه شد، فراتر برویم، قدم در حیطه جایگزینی کلمه، طول جملات، روش ایجاد دلهره در یک سطر و امثال این‌ها، خواهیم گذاشت. این موارد شاید حیاتی باشند، اما رشته کلام را به حدی خرد و ریز می‌کنند که از دست رفتن حس کلی، ضرباهنگ و سرعت گفتگو را ساده می‌کنند. به همین دلیل، بعضی نویسندگان گفته‌اند: «یا می‌توانید گفتگوی خوب بنویسید، یا نمی‌توانید. نوشتن گفتگوی خوب را نمی‌توانید یاد بگیرید.» با وجود این، می‌توانید گفتگونویسی را با توجه به عوامل اصلی گوش کردن بهبود بخشید. استراق سمع باید عادت شما شود. در ایستگاه اتوبوس، در قهوه‌خانه، در صف بقالی، در کافه، در آسانسور- و هرجا که مردم جمع می‌شوند- خود را مجبور کنید که از رویا در بیایید و به طرز صحبت مردم با یکدیگر گوش کنید. به روحیه‌ی آنها دقت کنید و متوجه باشید که این امر چه تاثیری بر حالت سخن گفتن آنان دارد. در ضمن، مشتاق صحبت کردن با غریبه‌ها باشید. در این صورت، همه ما آدم‌های جالبی را دیده‌ایم؛ در هواپیما، مردی را دیدم که برای دیدن پسرش که متهم به قتل شده بود، راهی تولسا بود. در اتوبوس بین شهری، به یک ویلی لومن واقعی برخوردم. در یک می‌فروشی کوچک در وایکامب مارش نزدیک لندن، سربازی از جنگ جهانی دوم را دیدم که با استفاده از نمکدان و فلفلدان و شیشه آبجو صحنه جنگی را توضیح می‌داد. از این برخوردها خیلی چیزها می‌آموزید و از آن‌جا که با غریبه‌ها مواجهید، اگر برای شما حرف‌های خسته‌کننده‌ای بزنند، به راحتی می‌توانید آن‌ها را ترک کنید.