جان بها

کلمات را با سرعت و نفس‌نفس‌زنان کنار هم ردیف می‌کند و به چشم‌هایم زل می‌زند. اینجا که دادگاه نیست، قاعدتا نه او منتظر جواب من است و نه من نفس و رمقی برای جواب دادن دارم! تنها کاری که به ذهنم می‌رسد این است که چهره‌ام را مظلوم کنم و با لحنی آرام بگویم: «به خدا من کاره‌ای نیستم سرکار! من داشتم رد می‌شدم...»این را که می‌گویم می‌دانم که باور نمی‌کند اما امید دارم که زمانی برای تنفس خریده باشم، بین ضربه سنگین قبلی و ضرباتی که احتمالا پشت سرش بیاید یا لااقل دلش به رحم بیاید و کاری به کارم نداشته باشد! خدا را شکر همین هم می‌شود. رهایم می‌کند روی آسفالت خیس خیابان. ابروهایش را در هم می‌کشد. صدایش را کلفت‌تر می‌کند و می‌گوید: «برو از اینجا! برو زودتر تا دستگیرت نکردم! دلت می‌خواد بیفتی گوشه هلفدونی؟!» با هر سختی‌ای که هست از روی زمین بلند می‌شوم و خودم را لنگان لنگان به آن‌هایی که از قافله‌شان جامانده‌ام می‌رسانم. بعضی از کسبه محل با دیدن جمعیت معترض و نیروهای ضدشورش دست‌به‌کار می شوند و سریع مغازه‌هایشان را تعطیل می‌کنند! صدای پیرمردی را می‌شنوم که خطاب به همسایه‌اش می‌گوید: «سریع ببند مغازت رو بریم بابا! وگرنه آتیش اینا دومن ما رو هم می‌گیره ها! من اینا رو دیدم قبلا رحم ندارن می‌آن به آتیش می‌کشن مغازه و زندگی‌مون رو.» موهایش به سپیدی می‌زند. این حرف‌ها را می‌گوید و اصلا منتظر واکنشی از همسایه‌اش نمی‌شود. نمی‌دانم منظورش نیروهای ضدشورش است یا معترضان؟ سریع سایه‌بان را جمع می‌کند، لامپ بزرگ جلوی مغازه‌اش را در می‌آورد و کمی بعد کرکره قدمی را با هر زحمتی که هست پایین می‌دهد، قفل می‌زند و با عجله از مغازه‌اش دور می‌شود.