...و ادامه ی داستان

«اما مامان هیچ وقت چیزی درباره‌ی این مراسم به من نگفت.» «خب، برای اینکه هیچ کدوم از اون دو شب، به ما خوش نگذشت.» «مگه چه اتفاقی افتاد؟» پدرم باز مکث کرد. با اینکه او را نمی‌دیدم، احساس کردم این بار سکوت او متفاوت است. انگار می‌خواست حرفی بزند، اما درباره‌ی اینکه چگونه بگوید و از چه واژه‌هایی استفاده کند، مردد است. «خب، می‌دونی... هروقت ما می‌رفتیم کلوب، مامانت می‌رفت بیرون. اون خیلی‌ها رو اونجا می‌شناخت و وقتی هم می‌رفت بیرون عصبی می‌شد... هر وقت هم عصبی می‌شد...» من به پدرم کمک کردم تا بتواند راحت‌تر به سخنان خود ادامه دهد. «وقتی عصبی می‌شد، بیشتر مشروب می‌خورد...» «چی بگم؟ آره.» با اینکه این بار، بخشی از حرف‌هایی را که می‌خواست به زبان آورد، خودم درست مثل لقمه‌ی جویده در دهان پدرم گذاشته بودم، باز هم ادامه‌ی صحبت در این مورد برایش دشوار به نظر می‌رسید. او حتی تلاش می‌کرد به این گفت‌وگو ادامه ندهد. معلوم بود که نمی‌خواست درباره‌ی مادرم سخنان ناجوری به زبان آورد. انگار قصد داشت مادرم را، حداقل در این مورد، اصلا به یاد نیاورد. این با آنچه از سلست، میمی و سایر اعضای خانواده‌ی مادری‌ام در اینجا، دیده بودم تناقض داشت. برای آن‌ها آنچه از مادرم و من به خاطر می‌آوردند جزئی از زندگی ما بود. هم پدرم و هم خانواده‌ی مادرم مرا دوست داشتند. اما هریک شیوه‌ی خاص خود را برای دوست داشتن من و مادرم داشتند. اعضای خانواده‌ی مادرم تلاش می‌کردند همه چیز را، حتی با جزئیات، به خاطر آوردند. اما پدرم، درست برعکس، سعی داشت بسیاری از رویدادهای مربوط به مادرم و مرا مسکوت باقی بگذارد و از آن‌ها سخن نگوید. شاید بتوانم بگویم من از زمانی که به اینجا آمده بودم با دو نوع دوست داشتن مواجه شده بودم. یکی با خاطره و دیگری با فراموشی.