خواب و بیدار

سمن آن‌قدر گیج شده بود که نمی‌دانست چه باید بکند. متوجه حرفهایی که رد و بدل می‌شد، نمی‌گشت. از کدام شناسنامه حرف می‌زدند؟ کدام امانتی را؟ چرا احسان گفت عمو؟ زندی مراقب چه باشد؟ آن‌قدر ذهنش درگیر یافتن جواب این سوالها بود که نفهمید دیگر با پیرمرد چه گفت و چه جواب داد. پیرمرد در پی دانستن چیزهایی از زندگی وی بود و او تا آنجا که می‌توانست فرمالیته و چون همیشه جواب داد. وقتی مهدیس دست بر شانه‌اش گذاشت و اشاره کرد که باید بروند، برخاست. هنوز دستش در دست او بود. عمویش دوباره خوب به چهره‌اش نگاه کرد و دستش را فشرد. همین کافی بود تا سمن بدون اینکه خودش هم دلیلش را بداند، خم شود و گونه او را ببوسد. چند قدم فاصله نگرفته بود که شنید عمویش گفت: «مثل اینکه حق... با دیگران بود... دخترها... برخلاف... پسربچه‌ها... خوب می‌دانند... چطور محبتشان را... در قلب بزرگ‌ترها... بکارند.»