قدیس (ادبیات جهان 4)

زیبا و چابک بود. پوستی لطیف و گندم‌گون، و چشم‌های بادامی سبزفامی داشت. موهای صاف و مشکی رنگش، تا کمر می‌رسید و حال و هوای آدم‌های غریبی را داشت که می‌توانست اهل «اندونزی»- یا از اهالی سلسله جبال «آند»- باشد. با ظرافت خاصی، لباس پوشیده بود؛ کت یوزپلنگی، پیراهنی از جنس ابریشم، با نقش گل‌های ریز، شلواری از پارچه‌ی کتان و کفش خط‌داری، به رنگ گل‌های کاغذی. وقتی او را در هاله‌ای از سکوت دیدم که هم چون شیر ماده‌ای به پیش می‌رود، به نظرم رسید این، زیباترین زنی است که در همه عمر خود دیده‌ام. در آن موقع، من در صف مسافرینی که در فرودگاه «شارل دوگل» پاریس سوار هواپیمایی به مقصد «نیویورک» می‌شدند؛ ایستاده بودم. آن زن زیبا، مثل یک موجود آسمانی و ماورای طبیعی، برای لحظه‌ای ظاهر شد و سپس در انبوه جمعیت، در پای هواپیما، از نظر ناپدید گردید.