روزی همچون روزهای دیگر

زمانی که «خوزه مونتیل» مرد، همه -به غیر از همسرش- احساس کردند که انتقام‌شان گرفته شد. ولی هرکسی که این خبر را می‌شنید، نمی‌توانست بر خود بقبولاندکه آیا واقعا مرده است، یا این‌که نه. بسیاری از اهالی، حتا پس از دیدن جنازه‌ی او در اتاقی بسیار گرم، باز به حقیقی بودن مرگ او تردید داشتند. جنازه‌ی «مونتیل» را در میان متکاهای نرم و ملافه‌های ابریشمین -داخل تابوتی زرد رنگ که هر دو طرفش همانند خربزه‌ای گرد بود- گذاشته بودند. صورتش کاملا تراشیده شده بود و لباسی سفید رنگ بر تن داشت. پوتین‌های براقی را به پاهایش کرده بودند که او را بسیار سرحال تر از دروان حیاتش نشان می‌داد. وی همان «خوزه چپه مونتیل» سابق بود که بی‌هیچ تاخیری، در مراسم صبحگاهی ساعت هشت کلیسا مرتبا شرکت می‌جست. فقط با این اختلاف که حال به جای تازیانه‌ی بافته‌شده‌اش، صلیبی در دست داشت...