قلمرو خار و رز 3/1 (دربار یخ و ستاره)

نباید شام می‌خوردم. وقتی به کارگاهی نزدیک می‌شدم که رسینا در آن کار می‌کرد و تاریکی در بالای سرم کامل بود، این فکر از ذهنم می‌گذشت. وقتی نورهایی را دیدم که خیابان منجمد را روشن می‌کردند و با درخشش چراغ‌ها ترکیب می‌شدند این فکر از ذهنم می‌گذشت. در آن ساعت، سه روز پیش از انقلاب، خیابان پر از خریدار بود. فقط ساکنان پاتوق نبودند، بلکه کسانی از سر تا سر شهر و نواحی بیرون آن آمده بودند. پریان عالی‌رتبه و پری‌های دون‌پایه‌ی بسیاری آن‌جا بودند و بسیاری از افراد دسته‌ی دوم، نژادهایی بودند که قبلا هیچ وقت ندیده بودم. اما همه لبخند می‌زدند و همه انگار از شادی و حسن نیت می‌درخشیدند. اگرچه اضطراب نزدیک بود من را وادار کند که بدون اهمیت دادن به باد یخی با پرواز به خانه بروم، غیرممکن بود که لرزش آن انرژی را زیر پوستم حس نکنم. کوله‌ای پر از تجهیزات را کشان‌کشان تا آن‌جا آورده بودم و بومی زیر بازویم زده بودم چون درست نمی‌دانستم بومی به من داده خواهد شد یا اگر سرزده به کارگاه رسینا بروم و به‌ظاهر انتظار داشته باشم به من بوم بدهند دور از ادب خواهد بود یا نه. از خانه‌ی شهری پیاده آمده بودم چون نمی‌خواستم با آن همه وسیله ببیزم و نمی‌خواستم در صورت پرواز بوم را در برابر فشار باد سخت از دست بدهم. گرم ماندن به کنار، ایجاد سپر در برابر باد در حالی که هنوز با آن باد پرواز هم می‌کردم چیزی بود که با وجود تمرین‌هایی که حالا دیگر گه گاهی با ریس یا ازریل انجام می‌دادم، هنوز بر آن مسلط نشده بودم و با بار اضافی در دستم به علاوه‌ی سرما... نمی‌دانستم ایلریایی‌ها در کوه‌های‌شان که تمام سال سرد بود چه‌طور این کار را می‌کردند.