پتش خوآرگر 4:از ژرفای تاریکی (رمان نوجوان203)

خون هیولای مهربان دریا را رنگین کرد و چنان از درد بر خود پیچید که از یاد برد هنوز دو مسافر بر سر او نشسته‎اند. سرش را به چپ و راست چرخاند و اگر پَتَش خُوآرگر این را محاسبه نکرده و در یک لحظه به سوی ناخدا و مَنسک پیر نشتافته بود، هر دو در دهان باز سوسمارهای خشمگین فروافتاده بودند. پس منسک پیر را او در هوا گرفت و بر پشت چمروشش گذاشت، اما پااورو را زودتر از او اَکوان دیوی ربوده و به هوا برده بود. ناخدای میانسال که از نگریستن به چشمان آن دیو خونخوار برق از سرش پریده بود، باور نمی‎کرد که در چنان موقعیتی اسیر شده که تا سقوط و مرگش وجبی بیش نمانده باشد. پس با مشت بر سینه‎ی ورزیده‎ی دیو کوبید تا او را بیندازد و فریاد کشید: «ای فرشته‎ی آب‎ها که فراخکرت را نوک انگشتت می‎چرخانی؛ هرچه پااوروَی بدبخت دارد برای تو. کشتی جدید و گنج و بشکه‎هایش. به حرمت آن همه دریانوردی که بر پشت آب‎های تو کرد، او را از دست این‎ها...» پتش خوآرگر با نهایت سرعت چَمروش خود را به دنبال آن اَکوان دیو رهسپار کرد. پااورو در هوا داد می‎زد و دعا می‎خواند و مرگ را پیش چشم خود می‎دید که رفیق ماردوشش با یک ضربت بال دیو را از جا بیرون کشید. اما دیوِ در حال سقوط دست از اسیرش برنداشت و خواست او را میان انگشتان بزرگ خود خرد کند که شاهزاده‎ی هیولاکش با یک ضربه‎ی خاردار، سر ترسناک او را از بدنش فرو انداخت و با دست دیگر ناخدای کشتی سندباد را از میان پنجه‎های تیز و پشمالوی او بیرون کشید.