پنج قدم فاصله (عاشقانه اجتماعی31)

هردو به خود می‌لرزیم. صدایی جز سرفه‌های گه‌گاه‌مان به گوش نمی‌رسد و سکوتی آرامش‌بخش بین‌مان حکم‌فرما می‌شود. پس از اتمام زمان استفاده از آفلووست، استلا تماس را قطع می‌کند تا به مادرش زنگ بزند و خبری از دوستانش که در کابو هستند، بگیرد. او به من قول می‌دهد که برای یادآوری قرص‌های شبانه دوباره تماس بگیرد. بدون وجود صورت خندان او در آن سوی صفحه نمایش، زمان به کندی سپری می‌شود. شامم را می‌خورم، نقاشی می‌کشم و ویدیوهای یوتیوب را تماشا می‌کنم. درست همان کاری که پیش از حضور استلا برای وقت‌کشی انجام می‌دادم اما حالا تمام این کارها خسته‌کننده‌تر از پیش به نظر می‌رسند. مشغول انجام هرکاری که باشم، نگاهم را از صفحه رایانه برنمی‌دارم. بی‌صبرانه منتظر تماس استلا هستم و زمان برایم به‌کندی سرعت حرکت یخ‌های قطبی می‌گذرد. صدای لرزش تلفنم را می‌شنوم. نگاهی به صفحه‌اش می‌اندازم. اعلان برنامه اوست که نوبت مصرف داروهای شبانه و تنظیم لوله گاستروستومی برای تغذیه وریدی را به من یادآوری می‌کند. به پشت سرم و به میز کنار تخت که قبلا یک فنجان پودینگ شکلاتی و داروهایم را روی آن آماده گذاشته‌ام، نگاه می‌کنم. صفحه رایانه‌ام دقیقا سروقت روشن می‌شود و تماسی که مدت‌ها منتظرش بودم را دریافت می‌کنم.