الهه ای از جنس بلور

و من در برابر اینهمه فروتنی او نمی‌دانستم باید چه کنم؟ اما هیچ کدام این‌ها نمی‌توانست از شدت استرسی که داشتم کم کند. بعد از آن جریان در کنار یک نفر بودن برایم بزرگ‌ترین شکنجه بود فکر می‌کردم سراغی از من می‌گیرد، منتظر هر اتفاقی بودم، اما نیامد با خود فکر می‌کردم حتما ملاحظه‌ام را می‌کند، اما نه تنها آن زمان بلکه تا چندین ماه هم نزدیک من نیامد و همیشه با رعایت فاصله روی تخت می‌خوابید در آغوشم می‌گرفت و نوازشم می‌کرد، اما ارتباطمان در حد خواهر و برادر بود و سهم من از او تنها بوی عطر تنش بود همین و همین... چه وقت‌هایی که مرتب و آراسته در برابر دیدگان او ظاهر می‌شدم، بهترین لباس و آرایش را انجام می‌دادم. اندامم خوب بود یعنی می‌دانستم دوست دارد زیرا اخلاقی که داشت این بود که از هر چیز خوشش می‌آمد یا بدش می‌آمد می‌گفت. از قیافه‌ام و اندامم نامحسوس تعریف کرده بود با تمام این احوال نمی‌دانم چرا تلاشی برای صمیمی‌تر شدن ارتباطمان نمی‌کرد. کسی را هم نداشتم که از او کمک بخواهم نه دوستی و نه خواهر یا آشنایی که از او کمک بخواهم و یا با او در این باره مشورت کنم حتی شقایق را هم که بهترین دوست و مثل خواهر برایم می‌ماند به لطف پدر از دست داده و حالا دیگر از او هم خبر نداشتم.