همسفر گریز

پسر جوان، فنجان‌ها را روی میز گذاشت و رفت. -آرتین... می‌خوام با نفس ازدواج کنم. آرتین حس کرد نفسش را نمی‌تواند بیرون بدهد. سال‌ها کنار نفس بود و ذره ذره، بزرگ شدنش را زیر نظر داشت. سعی کرده بود حمایتش کند و مراقبش باشد. بدون این‌که نفس متوجه علاقه‌اش بشود. حتی حالا که نفس برای خودش خانم کامل و تمام‌عیاری شده بود و هم کارهایش و هم اخلاق و ظاهرش توجه همه را جلب می‌کرد، باز هم منتظر بود! هنوز نمی‌خواست نفس چیزی بداند، ولی با همه‌ی سختی‌ها و دردسرهایی که می‌دانست پیش رو دارد، نفس را برای خودش می‌دانست. حق خودش می‌دانست! چرا که هیچ‌کس آن همه انتظار نکشیده بود. آن همه سکوت نکرده بود آن همه نفس را نمی‌شناخت و دوست نداشت... حالا او که یک سال بود از راه رسیده بود، به همین راحتی می‌گفت "می‌خوام با نفس ازدواج کنم"؟! -نفس می‌خواد اول عاشق بشه، بعد ازدواج کنه... می‌دونم نوید هم اول یه کم غیرتی می‌شه. منم اوایل نگران بودم که کارم درسته یا نه؟ هر چی باشه، نوید این‌قدر بهم اعتماد داشته که به خونه‌شون رفت و آمد کنم. می‌ترسیدم فکر کنه در موردم اشتباه کرده، ولی هرچی فکر کردم، مطمئن‌تر شدم کارم اشتباه نیست... الان که دیگه پنجاه سال پیش نیست که خواستگاری از خواهر رفیقشون نهایت نامردی و نارفیقی باشه. مگه آدم چند بار فرصت زندگی داره؟ مگه آدم چند بار عاشق می‌شه؟ آرتین فقط تلاش می‌کرد آرام شود. آرام و خوددار. مثل همیشه! "مگه این همه سال دوست داشتنو از خود نفس هم مخفی نکردی؟! این از اون سخت‌تره؟!" -مشکل من در واقع خود نفسه و فکرش. آرتین نفس عمیقی کشید تا کمی مسلط شود. -نفس چیزی می‌دونه؟ خیره به فنجان، سر تکان داد. -همه چیز و می‌دونه. آرتین با ترس پرسید. -نظرش چیه؟ -می‌گه اون احساس دوست داشتنو ندارم. بدون احساس هم نمی‌خوام ازدواج کنم...