به آن ها که عاشق شان بودم

از همه‌ی چیزهایی که جمع می‌کنم، فکر کنم بشود گفت نامه‌های عاشقانه باارزش‌ترین‌شان هستند. نامه‌هایم را داخل یک جعبه‌ی کادویی به رنگ آبی کله‌غازی نگهداری می‌کنم که مادرم از یک مغازه‌ی عتیقه‌فروشی در مرکز شهر خریده بود. این‌ها نامه‌های عاشقانه‌ای نیستند که یک نفر دیگر برایم نوشته باشد؛ از آن نامه‌ها ندارم. این‌ها نامه‌هایی هستند که من نوشتم‌شان. یکی برای هر پسری که زمانی دوستش داشتم، یعنی سرجمع پنج تا نامه… نامه‌هایم برای وقت‌هایی هستند که دیگر نمی‌خواهم عاشق باشم. نامه‌های خداحافظی هستند. چون بعد از اینکه نامه‌ام را نوشتم، دیگر عشقم از درون نمی‌خوردم. می‌توانم کورن فلکسم را بخورم، بدون آنکه فکر کنم آیا طرفْ با کورن فلکس، موز دوست دارد یا نه. می‌توانم با ترانه‌های عشقی همخوانی کنم، بدون آنکه ترانه‌ها را به یاد او بخوانم. اگر عشق چیزی مثل جن‌زدگی باشد، شاید نامه‌هایم حکم مراسم جن‌گیری را داشته باشند. نامه‌هایم آزادم می‌کنند… یا حداقل قرار است اینطور باشد.